perorar

< lat perorāre
  1. v i Pronunciar un discurso.
  2. v i p ext Falar alguén de xeito afectado, como se fose un discurso.
Verbo: perorar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

peroro

peroras

perora

peroramos

perorades

peroran

Copretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

peroraba

perorabas

peroraba

perorabamos

perorabades

peroraban

Pretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

perorei

peroraches

perorou

peroramos

perorastes

peroraron

Antepretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

perorara

peroraras

perorara

peroraramos

perorarades

peroraran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

perorarei

perorarás

perorará

peroraremos

peroraredes

perorarán

Pospretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

peroraría

perorarías

peroraría

perorariamos

perorariades

perorarían

Subxuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

perore

perores

perore

peroremos

peroredes

peroren

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

perorase

perorases

perorase

perorasemos

perorasedes

perorasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

perorar

perorares

perorar

perorarmos

perorardes

peroraren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

perora

-

-

perorade

-

Formas nominais

Infinitivo conxugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

perorar

perorares

perorar

perorarmos

perorardes

peroraren

Xerundio

perorando

Participio

perorado

perorada

perorados

peroradas