patentar

< patente
  1. v t Conceder unha patente.
Verbo: patentar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

patento

patentas

patenta

patentamos

patentades

patentan

Copretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

patentaba

patentabas

patentaba

patentabamos

patentabades

patentaban

Pretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

patentei

patentaches

patentou

patentamos

patentastes

patentaron

Antepretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

patentara

patentaras

patentara

patentaramos

patentarades

patentaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

patentarei

patentarás

patentará

patentaremos

patentaredes

patentarán

Pospretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

patentaría

patentarías

patentaría

patentariamos

patentariades

patentarían

Subxuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

patente

patentes

patente

patentemos

patentedes

patenten

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

patentase

patentases

patentase

patentasemos

patentasedes

patentasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

patentar

patentares

patentar

patentarmos

patentardes

patentaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

patenta

-

-

patentade

-

Formas nominais

Infinitivo conxugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

patentar

patentares

patentar

patentarmos

patentardes

patentaren

Xerundio

patentando

Participio

patentado

patentada

patentados

patentadas