pairar

< occit pairar
  1. v i Estar quieta ou case parada unha nave coas velas orientadas para que non enchan, pero coas escotas sen amarrar.
  2. v i Sosterse no aire un paxaro sen apenas mover as ás.

Palabras veciñas

Verbo: pairar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

pairo

pairas

paira

pairamos

pairades

pairan

Copretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

pairaba

pairabas

pairaba

pairabamos

pairabades

pairaban

Pretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

pairei

pairaches

pairou

pairamos

pairastes

pairaron

Antepretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

pairara

pairaras

pairara

pairaramos

pairarades

pairaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

pairarei

pairarás

pairará

pairaremos

pairaredes

pairarán

Pospretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

pairaría

pairarías

pairaría

pairariamos

pairariades

pairarían

Subxuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

paire

paires

paire

pairemos

pairedes

pairen

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

pairase

pairases

pairase

pairasemos

pairasedes

pairasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

pairar

pairares

pairar

pairarmos

pairardes

pairaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

paira

-

-

pairade

-

Formas nominais

Infinitivo conxugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

pairar

pairares

pairar

pairarmos

pairardes

pairaren

Xerundio

pairando

Participio

pairado

pairada

pairados

pairadas