obsesionar

< obsesión
  1. v t Causar obsesión.
  2. v pron Pasar a ter unha obsesión.

Citas

  • Obsesionouse con ese coche e non parou ata que o comprou
  • Pensar en non poder facer esa viaxe obsesionábao
Verbo: obsesionar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

obsesiono

obsesionas

obsesiona

obsesionamos

obsesionades

obsesionan

Copretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

obsesionaba

obsesionabas

obsesionaba

obsesionabamos

obsesionabades

obsesionaban

Pretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

obsesionei

obsesionaches

obsesionou

obsesionamos

obsesionastes

obsesionaron

Antepretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

obsesionara

obsesionaras

obsesionara

obsesionaramos

obsesionarades

obsesionaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

obsesionarei

obsesionarás

obsesionará

obsesionaremos

obsesionaredes

obsesionarán

Pospretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

obsesionaría

obsesionarías

obsesionaría

obsesionariamos

obsesionariades

obsesionarían

Subxuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

obsesione

obsesiones

obsesione

obsesionemos

obsesionedes

obsesionen

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

obsesionase

obsesionases

obsesionase

obsesionasemos

obsesionasedes

obsesionasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

obsesionar

obsesionares

obsesionar

obsesionarmos

obsesionardes

obsesionaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

obsesiona

-

-

obsesionade

-

Formas nominais

Infinitivo conxugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

obsesionar

obsesionares

obsesionar

obsesionarmos

obsesionardes

obsesionaren

Xerundio

obsesionando

Participio

obsesionado

obsesionada

obsesionados

obsesionadas