mendicante

< lat mendīcante
Plural: mendicantes
  1. adx Que mendiga. Tm s, referido a persoa.
  2. s RELIX Membro dunha orde mendicante.
  3. ordes mendicantes RELIX Ordes relixiosas xurdidas no s XIII como reacción á excesiva riqueza dos mosteiros cluniacenses e cistercienses. A súa regra impuña a pobreza aos seus membros e conventos, polo que vivían da caridade dos fieis. Os máis coñecidos son os dominicanos e os franciscanos.

Citas

  • Pertencía a un grupo de xente mendicante, Deulle cartos ao mendicante que sempre estaba naquela rúa