manumitir

< lat manumittĕre
  1. v t Dar liberdade aos escravos, servos ou presos.
Verbo: manumitir
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

manumito

manumites

manumite

manumitimos

manumitides

manumiten

Copretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

manumitía

manumitías

manumitía

manumitiamos

manumitiades

manumitían

Pretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

manumitín

manumitiches

manumitiu

manumitimos

manumitistes

manumitiron

Antepretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

manumitira

manumitiras

manumitira

manumitiramos

manumitirades

manumitiran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

manumitirei

manumitirás

manumitirá

manumitiremos

manumitiredes

manumitirán

Pospretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

manumitiría

manumitirías

manumitiría

manumitiriamos

manumitiriades

manumitirían

Subxuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

manumita

manumitas

manumita

manumitamos

manumitades

manumitan

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

manumitise

manumitises

manumitise

manumitisemos

manumitisedes

manumitisen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

manumitir

manumitires

manumitir

manumitirmos

manumitirdes

manumitiren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

manumite

-

-

manumitide

-

Formas nominais

Infinitivo conxugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

manumitir

manumitires

manumitir

manumitirmos

manumitirdes

manumitiren

Xerundio

manumitindo

Participio

manumitido

manumitida

manumitidos

manumitidas