mancomunar

< mancomunidade
  1. v t Unir persoas, esforzos ou intereses para acadar un fin común. Tm v pron.
Verbo: mancomunar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

mancomuno

mancomunas

mancomuna

mancomunamos

mancomunades

mancomunan

Copretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

mancomunaba

mancomunabas

mancomunaba

mancomunabamos

mancomunabades

mancomunaban

Pretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

mancomunei

mancomunaches

mancomunou

mancomunamos

mancomunastes

mancomunaron

Antepretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

mancomunara

mancomunaras

mancomunara

mancomunaramos

mancomunarades

mancomunaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

mancomunarei

mancomunarás

mancomunará

mancomunaremos

mancomunaredes

mancomunarán

Pospretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

mancomunaría

mancomunarías

mancomunaría

mancomunariamos

mancomunariades

mancomunarían

Subxuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

mancomune

mancomunes

mancomune

mancomunemos

mancomunedes

mancomunen

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

mancomunase

mancomunases

mancomunase

mancomunasemos

mancomunasedes

mancomunasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

mancomunar

mancomunares

mancomunar

mancomunarmos

mancomunardes

mancomunaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

mancomuna

-

-

mancomunade

-

Formas nominais

Infinitivo conxugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

mancomunar

mancomunares

mancomunar

mancomunarmos

mancomunardes

mancomunaren

Xerundio

mancomunando

Participio

mancomunado

mancomunada

mancomunados

mancomunadas