incomunicar

< 1 in- + comunicar
  1. v t Privar algo ou a alguén de comunicación
  2. v pron Afastarse alguén do trato coa xente.

Antónimos

Citas

  • A enchente incomunicou varias aldeas, Incomunicaron o preso unha cela especial
  • Incomunicouse na súa casa e non fala con ningún veciño
Verbo: incomunicar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

incomunico

incomunicas

incomunica

incomunicamos

incomunicades

incomunican

Copretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

incomunicaba

incomunicabas

incomunicaba

incomunicabamos

incomunicabades

incomunicaban

Pretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

incomuniquei

incomunicaches

incomunicou

incomunicamos

incomunicastes

incomunicaron

Antepretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

incomunicara

incomunicaras

incomunicara

incomunicaramos

incomunicarades

incomunicaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

incomunicarei

incomunicarás

incomunicará

incomunicaremos

incomunicaredes

incomunicarán

Pospretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

incomunicaría

incomunicarías

incomunicaría

incomunicariamos

incomunicariades

incomunicarían

Subxuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

incomunique

incomuniques

incomunique

incomuniquemos

incomuniquedes

incomuniquen

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

incomunicase

incomunicases

incomunicase

incomunicasemos

incomunicasedes

incomunicasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

incomunicar

incomunicares

incomunicar

incomunicarmos

incomunicardes

incomunicaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

incomunica

-

-

incomunicade

-

Formas nominais

Infinitivo conxugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

incomunicar

incomunicares

incomunicar

incomunicarmos

incomunicardes

incomunicaren

Xerundio

incomunicando

Participio

incomunicado

incomunicada

incomunicados

incomunicadas