incomodar

< lat incommodāre
  1. v t Causar incomodidade.
  2. v t Causar enfado.
  3. v pron Sentir incomodidade.
  4. v pron Sentir enfado.

Citas

  • Deixa de incomodalo con tantas preguntas
  • Incomodáchelo ao non lle faceres caso
  • Incomodouse comigo, e non sei por qué
  • Non te incomodes, que xa collo eu o azucre
Verbo: incomodar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

incomodo

incomodas

incomoda

incomodamos

incomodades

incomodan

Copretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

incomodaba

incomodabas

incomodaba

incomodabamos

incomodabades

incomodaban

Pretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

incomodei

incomodaches

incomodou

incomodamos

incomodastes

incomodaron

Antepretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

incomodara

incomodaras

incomodara

incomodaramos

incomodarades

incomodaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

incomodarei

incomodarás

incomodará

incomodaremos

incomodaredes

incomodarán

Pospretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

incomodaría

incomodarías

incomodaría

incomodariamos

incomodariades

incomodarían

Subxuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

incomode

incomodes

incomode

incomodemos

incomodedes

incomoden

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

incomodase

incomodases

incomodase

incomodasemos

incomodasedes

incomodasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

incomodar

incomodares

incomodar

incomodarmos

incomodardes

incomodaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

incomoda

-

-

incomodade

-

Formas nominais

Infinitivo conxugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

incomodar

incomodares

incomodar

incomodarmos

incomodardes

incomodaren

Xerundio

incomodando

Participio

incomodado

incomodada

incomodados

incomodadas