finar

< fin
  1. v i Deixar de vivir unha persoa. Tm v pron. Ex: Está de loito porque hai un mes que finou o seu avó, Finóuselle o familiar despois dunha longa enfermidade.

Confrontacións

Citas

  • Está de loito porque hai un mes que finou o seu avó, Finóuselle o familiar despois dunha longa enfermidade.
Verbo: finar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

fino

finas

fina

finamos

finades

finan

Copretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

finaba

finabas

finaba

finabamos

finabades

finaban

Pretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

finei

finaches

finou

finamos

finastes

finaron

Antepretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

finara

finaras

finara

finaramos

finarades

finaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

finarei

finarás

finará

finaremos

finaredes

finarán

Pospretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

finaría

finarías

finaría

finariamos

finariades

finarían

Subxuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

fine

fines

fine

finemos

finedes

finen

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

finase

finases

finase

finasemos

finasedes

finasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

finar

finares

finar

finarmos

finardes

finaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

fina

-

-

finade

-

Formas nominais

Infinitivo conxugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

finar

finares

finar

finarmos

finardes

finaren

Xerundio

finando

Participio

finado

finada

finados

finadas