éter

< lat aether gr α ἰϴή ρ
Plural: éteres
  1. s m Espazo celeste.
  2. s m FÍS Substancia fluída, invisible, de existencia hipotética, que se supoñía en repouso absoluto e que penetraba toda a materia existente e todo o espazo. A teoría do éter mantívose vixente ata o s XIX, pero foi substituída pola teoría da relatividade.
  3. QUÍM
    1. s m Substancia orgánica que se caracteriza pola presenza do grupo funcional –O–, onde un átomo de osíxeno está unido a dous radicais hidrocarbonados.
    2. éter coroa Éter cíclico que contén múltiples funcións éter e que ten importancia como catalizador.
    3. éter dimetílico [C 2 H 6 O] Gas inflamable e incoloro que se emprega como refrixerante, disolvente, axente de extracción ou medio de reacción.
    4. éter etílico/dietílico [C 4 H 10 O] Líquido incoloro, volátil e inflamable, que se emprega como disolvente de substancias orgánicas.

Palabras veciñas