ensanguentar

< sangue
  1. v t Manchar de sangue. Tm v pron.
  2. v t fig Causar un número elevado de víctimas.

Citas

  • A camisa ensanguentouse cando cortou o dedo
  • As guerras só ensanguentan os pobos
  • O carniceiro ensanguentou a bata ao despezar a carne
Verbo: ensanguentar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

ensanguento

ensanguentas

ensanguenta

ensanguentamos

ensanguentades

ensanguentan

Copretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

ensanguentaba

ensanguentabas

ensanguentaba

ensanguentabamos

ensanguentabades

ensanguentaban

Pretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

ensanguentei

ensanguentaches

ensanguentou

ensanguentamos

ensanguentastes

ensanguentaron

Antepretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

ensanguentara

ensanguentaras

ensanguentara

ensanguentaramos

ensanguentarades

ensanguentaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

ensanguentarei

ensanguentarás

ensanguentará

ensanguentaremos

ensanguentaredes

ensanguentarán

Pospretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

ensanguentaría

ensanguentarías

ensanguentaría

ensanguentariamos

ensanguentariades

ensanguentarían

Subxuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

ensanguente

ensanguentes

ensanguente

ensanguentemos

ensanguentedes

ensanguenten

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

ensanguentase

ensanguentases

ensanguentase

ensanguentasemos

ensanguentasedes

ensanguentasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

ensanguentar

ensanguentares

ensanguentar

ensanguentarmos

ensanguentardes

ensanguentaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

ensanguenta

-

-

ensanguentade

-

Formas nominais

Infinitivo conxugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

ensanguentar

ensanguentares

ensanguentar

ensanguentarmos

ensanguentardes

ensanguentaren

Xerundio

ensanguentando

Participio

ensanguentado

ensanguentada

ensanguentados

ensanguentadas