emboutar

< bouta
  1. v t Cubrir algo ou alguén cunha substancia que mancha. Tm v pron.
  2. v t Cubrir ou tapar con bouta a eira, os cortizos, as fendas da boca do forno ou os buratos das colmeas.
  3. v t Saturar a pedra do muíño o gran que se moe, impedindo o seu movemento.
  4. v pron Interromperse o movemento do muíño pola acumulación de fariña na moa.

Sinónimos

Citas

  • Embotouse da graxa do motor do coche
  • Emboutouse o muíño porque o millo caía moi á présa
  • O rapaz embotou o seu irmán con betume
  • O trigo estaba verde e embotou o muíño
Verbo: emboutar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

embouto

emboutas

embouta

emboutamos

emboutades

emboutan

Copretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

emboutaba

emboutabas

emboutaba

emboutabamos

emboutabades

emboutaban

Pretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

emboutei

emboutaches

emboutou

emboutamos

emboutastes

emboutaron

Antepretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

emboutara

emboutaras

emboutara

emboutaramos

emboutarades

emboutaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

emboutarei

emboutarás

emboutará

emboutaremos

emboutaredes

emboutarán

Pospretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

emboutaría

emboutarías

emboutaría

emboutariamos

emboutariades

emboutarían

Subxuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

emboute

emboutes

emboute

emboutemos

emboutedes

embouten

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

emboutase

emboutases

emboutase

emboutasemos

emboutasedes

emboutasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

emboutar

emboutares

emboutar

emboutarmos

emboutardes

emboutaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

embouta

-

-

emboutade

-

Formas nominais

Infinitivo conxugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

emboutar

emboutares

emboutar

emboutarmos

emboutardes

emboutaren

Xerundio

emboutando

Participio

emboutado

emboutada

emboutados

emboutadas