diapasón

< lat diapāson gr διαπασ ῶ ν
Plural: diapasóns
  1. s m MÚS Pequeno instrumento metálico con forma de forca que ao vibrar produce un son musical dunha altura determinada, habitualmente en la 3 .
  2. s m MÚS
    1. Termo da teoría musical grega, medieval e renacentista, que designaba tanto o intervalo de oitava como a gama de sons comprendidos no ámbito dunha oitava.
    2. Son de referencia convencional que condiciona a afinación dos sons restantes do sistema musical.
    3. Extensión dos sons dunha voz ou dun instrumento musical, do máis grave ao máis agudo.
  3. s m MÚS Peza de madeira fixada sobre o mastro dos instrumentos de corda fretada ou pulsada, sobre a que os dedos da man esquerda premen as cordas para facer variar a altura do seu son.
  4. s m FÍS Fonte sonora de ton fixo, constituída por unha variña dobrada pola metade e que vibra de maneira transversal.

Palabras veciñas