destrunfar

< des- + trunfar
  1. v t XOGO Facer unha xogada que obriga ao xogador contrario a botar os trunfos.

Antónimos

Verbo: destrunfar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

destrunfo

destrunfas

destrunfa

destrunfamos

destrunfades

destrunfan

Copretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

destrunfaba

destrunfabas

destrunfaba

destrunfabamos

destrunfabades

destrunfaban

Pretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

destrunfei

destrunfaches

destrunfou

destrunfamos

destrunfastes

destrunfaron

Antepretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

destrunfara

destrunfaras

destrunfara

destrunfaramos

destrunfarades

destrunfaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

destrunfarei

destrunfarás

destrunfará

destrunfaremos

destrunfaredes

destrunfarán

Pospretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

destrunfaría

destrunfarías

destrunfaría

destrunfariamos

destrunfariades

destrunfarían

Subxuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

destrunfe

destrunfes

destrunfe

destrunfemos

destrunfedes

destrunfen

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

destrunfase

destrunfases

destrunfase

destrunfasemos

destrunfasedes

destrunfasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

destrunfar

destrunfares

destrunfar

destrunfarmos

destrunfardes

destrunfaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

destrunfa

-

-

destrunfade

-

Formas nominais

Infinitivo conxugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

destrunfar

destrunfares

destrunfar

destrunfarmos

destrunfardes

destrunfaren

Xerundio

destrunfando

Participio

destrunfado

destrunfada

destrunfados

destrunfadas