agricultura

< lat agricultūra
Plural: agriculturas
  1. s f Produción de vexetais por medio do cultivo da terra co obxectivo de transformar o medio natural.
  2. agricultura a tempo parcial Tipo de agricultura que ten á familia como unidade económica, non sendo a agricultura a súa principal actividade económica.
  3. agricultura biolóxica/ecolóxica/orgánica Práctica agrícola que pretende eliminar os fertilizantes químicos e todo tipo de pesticidas de síntese.
  4. agricultura de invernadoiro Agricultura comercial e intensiva caracterizada por ocupar parcelas de pequeno tamaño adoito cubertas por unha estrutura vidrosa ou plástica para protexer os cultivos de inclemencias climáticas.
  5. agricultura de secaño/ preintensiva Sistema de agricultura extensiva que non precisa achega de auga por medios artificiais.
  6. agricultura de subsistencia Agricultura que cobre máis dun 50% das necesidades de alimentación dunha familia que lle achega a totalidade do traballo e do capital.
  7. agricultura extensiva Sistema de cultivo caracterizado polo predominio dos elementos naturais sobre o capital e o traballo.
  8. agricultura intensiva Sistema de cultivo caracterizado por un elevado investimento de traballo, fertilizantes e adoito capital.

Refráns

  • A caste da horta sae da corte pola porta.
  • A cebada na lameira, o trigo na poeira.
  • Agosto pasou: quen mallou, mallou.
  • Ano de ameixas, todas son queixas.
  • Ano de brevas, nunca acá veñas / nunca o vexas.
  • Ano de landeira, ano de laceira.
  • Ano de néboas, ano de medas.
  • Barbeitar, antes que empece a xear.
  • Canto mellor arrendes, mellor colleita terás.
  • Cava fondo e terás anada de abondo.
  • Cava fondo e terás colleita abondo.
  • Cava, labor e barbeito en maio han de estar feitos.
  • Cávame tarde, bimame cedo e pagareiche o que che debo -díxolle a viña ao labrego.
  • Caves ben ou caves mal, cava no carreiral.
  • Caves ben, caves mal, cava ben no carreiral.
  • Dáo Deus na eira e tólleo Marta na maseira.
  • Decrúame tarde, arréndame cedo e pagareiche o que che debo -dixo na terra o millo.
  • Díxolle o millo á terra: Decrúome tarde, arréndame cedo, e pagareiche o que che debo.
  • En abril e maio faí fariña para todo o ano.
  • Este ir e vir á horta tráeme morta.
  • Hoxe bouza e mañá cadaval.
  • Labra feita, bois ao monte.
  • Maio frío, moito trigo.
  • Maio hortelán, moita folla e pouco gran.
  • Maio pardo, ano farto.
  • Maio pardo, sinal de bo ano.
  • Maio un pouco frío cría trigo pero, se é moi frío, nin palla nin trigo.
  • Máis eolleita dá o ano có campo ben traballado.
  • No marzo abrigo, na eira pantrigo.
  • O home, na leira; a muller, na lareira.
  • O pan que foi ben sachado enche o hórreo do seu amo.
  • O pan raro carga o carro.
  • O pe do dono é esterco para a leira.
  • O que mal decrúa, na arrenda o súa.
  • O queixo hase mercar na queixeira; e o trigo, na eira.
  • O queixo, na queixeira; e o centeo, na eira.
  • Os campos han de estar brancos polo mes de santos.
  • Pan para maio e leña para abril; e o mellor cepón, para marzo o compón.
  • Pola santa Mariña deixa a sacha e colle a fouciña.
  • Pola santa Mariña dixo a cebola: Báixame a porretiña
  • Por Santos sacha a horta e capa o rancho.
  • Quen con bois arou moito traballou.
  • Se estercas e labras, terás boa anada.
  • Vale máis a boa sazón que cavar moito o terrón.

Palabras veciñas