desistir

< lat desistĕre
  1. v i Renunciar á consecución dunha acción.
  2. v i DER
    1. Abandonar unha acción xurídica.
    2. Renunciar á continuación dun procedemento xudicial unha das partes.

Citas

  • Desistimos porque non eramos quen de o facer, OBS: Constrúese seguido da preposición de cando se expresa aquilo do que se desiste, Desistiron de seguir traballando despois do que lles dixeron
Verbo: desistir
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desisto

desistes

desiste

desistimos

desistides

desisten

Copretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desistía

desistías

desistía

desistiamos

desistiades

desistían

Pretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desistín

desistiches

desistiu

desistimos

desististes

desistiron

Antepretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desistira

desistiras

desistira

desistiramos

desistirades

desistiran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desistirei

desistirás

desistirá

desistiremos

desistiredes

desistirán

Pospretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desistiría

desistirías

desistiría

desistiriamos

desistiriades

desistirían

Subxuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desista

desistas

desista

desistamos

desistades

desistan

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desistise

desistises

desistise

desistisemos

desistisedes

desistisen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desistir

desistires

desistir

desistirmos

desistirdes

desistiren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

desiste

-

-

desistide

-

Formas nominais

Infinitivo conxugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desistir

desistires

desistir

desistirmos

desistirdes

desistiren

Xerundio

desistindo

Participio

desistido

desistida

desistidos

desistidas