desenvaiñar

< des- + envaiñar
  1. v t Sacar unha arma branca da vaíña que a gardaba. Tm abs. Ex: Desenvaiñou antes de que o inimigo reaccionase Ex: Desenvaiñou a basta por quedar mal cosida

Antónimos

Confrontacións

Citas

  • Desenvaiñou a basta por quedar mal cosida
  • Desenvaiñou antes de que o inimigo reaccionase

Palabras veciñas

Verbo: desenvaiñar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desenvaíño

desenvaíñas

desenvaíña

desenvaiñamos

desenvaiñades

desenvaíñan

Copretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desenvaiñaba

desenvaiñabas

desenvaiñaba

desenvaiñabamos

desenvaiñabades

desenvaiñaban

Pretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desenvaiñei

desenvaiñaches

desenvaiñou

desenvaiñamos

desenvaiñastes

desenvaiñaron

Antepretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desenvaiñara

desenvaiñaras

desenvaiñara

desenvaiñaramos

desenvaiñarades

desenvaiñaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desenvaiñarei

desenvaiñarás

desenvaiñará

desenvaiñaremos

desenvaiñaredes

desenvaiñarán

Pospretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desenvaiñaría

desenvaiñarías

desenvaiñaría

desenvaiñariamos

desenvaiñariades

desenvaiñarían

Subxuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desenvaíñe

desenvaíñes

desenvaíñe

desenvaiñemos

desenvaiñedes

desenvaíñen

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desenvaiñase

desenvaiñases

desenvaiñase

desenvaiñasemos

desenvaiñasedes

desenvaiñasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desenvaiñar

desenvaiñares

desenvaiñar

desenvaiñarmos

desenvaiñardes

desenvaiñaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

desenvaíña

-

-

desenvaiñade

-

Formas nominais

Infinitivo conxugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desenvaiñar

desenvaiñares

desenvaiñar

desenvaiñarmos

desenvaiñardes

desenvaiñaren

Xerundio

desenvaiñando

Participio

desenvaiñado

desenvaiñada

desenvaiñados

desenvaiñadas