desagoniar

< des- + agoniar
  1. v t Facer pasar unha angustia a alguén.
  2. v pron Aliviarse dunha angustia.
  3. v pron Deixar de estar enfadado con alguén.

Antónimos

Citas

  • Desagoniou a súa alma despois de confesar o crime
  • Despois de cinco anos agoniados, desagoniáronse para celebrar o bauticeiro
  • Sentáronme tan mal as súas palabras que non me desagoniei en todo o día
Verbo: desagoniar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desagonío

desagonías

desagonía

desagoniamos

desagoniades

desagonían

Copretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desagoniaba

desagoniabas

desagoniaba

desagoniabamos

desagoniabades

desagoniaban

Pretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desagoniei

desagoniaches

desagoniou

desagoniamos

desagoniastes

desagoniaron

Antepretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desagoniara

desagoniaras

desagoniara

desagoniaramos

desagoniarades

desagoniaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desagoniarei

desagoniarás

desagoniará

desagoniaremos

desagoniaredes

desagoniarán

Pospretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desagoniaría

desagoniarías

desagoniaría

desagoniariamos

desagoniariades

desagoniarían

Subxuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desagoníe

desagoníes

desagoníe

desagoniemos

desagoniedes

desagoníen

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desagoniase

desagoniases

desagoniase

desagoniasemos

desagoniasedes

desagoniasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desagoniar

desagoniares

desagoniar

desagoniarmos

desagoniardes

desagoniaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

desagonía

-

-

desagoniade

-

Formas nominais

Infinitivo conxugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desagoniar

desagoniares

desagoniar

desagoniarmos

desagoniardes

desagoniaren

Xerundio

desagoniando

Participio

desagoniado

desagoniada

desagoniados

desagoniadas