afoutar

< fouto ‘favorecido’
  1. v t Infundir ánimos ou valor para lograr un obxectivo.
  2. v pron Acometer unha empresa sen ter en conta os perigos que poida entrañar.
  3. v pron Empregar todos os esforzos, enerxías e capacidades na realización dunha empresa ou traballo.

Confrontacións

Citas

  • Afóutate un pouco e vén canda nós
  • Afoutouse moito ao subir aquela montaña
  • Os consellos afoutaron os ánimos dos presentes
Verbo: afoutar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

afouto

afoutas

afouta

afoutamos

afoutades

afoutan

Copretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

afoutaba

afoutabas

afoutaba

afoutabamos

afoutabades

afoutaban

Pretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

afoutei

afoutaches

afoutou

afoutamos

afoutastes

afoutaron

Antepretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

afoutara

afoutaras

afoutara

afoutaramos

afoutarades

afoutaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

afoutarei

afoutarás

afoutará

afoutaremos

afoutaredes

afoutarán

Pospretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

afoutaría

afoutarías

afoutaría

afoutariamos

afoutariades

afoutarían

Subxuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

afoute

afoutes

afoute

afoutemos

afoutedes

afouten

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

afoutase

afoutases

afoutase

afoutasemos

afoutasedes

afoutasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

afoutar

afoutares

afoutar

afoutarmos

afoutardes

afoutaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

afouta

-

-

afoutade

-

Formas nominais

Infinitivo conxugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

afoutar

afoutares

afoutar

afoutarmos

afoutardes

afoutaren

Xerundio

afoutando

Participio

afoutado

afoutada

afoutados

afoutadas