afanar

< afán
  1. v pron Entregarse activamente a unha tarefa ou acción para conseguir algunha cousa. Ex: Afaneime moito en sacar o traballo adiante Ex: Afanáronse en gañar a copa

Citas

  • Afanáronse en gañar a copa
  • Afaneime moito en sacar o traballo adiante
Verbo: afanar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

afano

afanas

afana

afanamos

afanades

afanan

Copretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

afanaba

afanabas

afanaba

afanabamos

afanabades

afanaban

Pretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

afanei

afanaches

afanou

afanamos

afanastes

afanaron

Antepretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

afanara

afanaras

afanara

afanaramos

afanarades

afanaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

afanarei

afanarás

afanará

afanaremos

afanaredes

afanarán

Pospretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

afanaría

afanarías

afanaría

afanariamos

afanariades

afanarían

Subxuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

afane

afanes

afane

afanemos

afanedes

afanen

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

afanase

afanases

afanase

afanasemos

afanasedes

afanasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

afanar

afanares

afanar

afanarmos

afanardes

afanaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

afana

-

-

afanade

-

Formas nominais

Infinitivo conxugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

afanar

afanares

afanar

afanarmos

afanardes

afanaren

Xerundio

afanando

Participio

afanado

afanada

afanados

afanadas