continxente

< lat contingente, p pres de contingĕre ‘tocar, acontecer’
Plural: continxentes
  1. adx Que pode acontecer ou non.
  2. s m Porción ou parte que achega cada un dos que interveñen nun pago colectivo ou nunha acción solidaria.
  3. s m Conxunto de mozos chamados a filas para un mesmo período.
  4. s m ECON Cotas máximas de importación dunha determinada mercadoría co obxecto de limitar a súa entrada.

Confrontacións

Citas

  • Aínda que o contixente individual era pequeno, axudaba na reconstrucción do país, O contixente era de mil pesetas por cabeza
  • As circunstancias continxentes producían a súa indecisión
  • O continxente de recrutas mermou por mor da obxección de conciencia

Palabras veciñas