constituínte

< constituír
Plural: constituíntes
    1. adx Que constitúe algunha cousa. Tm s.
    2. constituínte descontinuo LING Constituínte que non se sitúa ao lado doutro na cadea de palabras, pero que se relacionan sintáctica ou semanticamente.
    3. constituínte inmediato LING Cada un dos elementos de nivel máis baixo que forma parte dunha construción sintáctica ou morfolóxica, de tal xeito que entre o elemento e a construción enteira non se interpón ningunha construción parcial de nivel intermedio.
  2. adx DER/POLÍT Que ten poder para establecer ou reformar unha constitución. Tm s.

Citas

  • A verdade e a lealdade son os principais elementos constituíntes da nosa amizade, Os constituíntes da fórmula química eran un segredo
  • Elixírono para formar parte da Asemblea constituínte
  • en inglés, o verbo preposicional call up, Peter called she up ‘Peter chamouna’; ou, en francés, a construcción negativa do verbo fórmase cun constituínte descontinuo ne,,pas, Paul ne mange pas ‘Paul non come’), Na representación por diagramas arbóreos prodúcense interseccións de pólas

Palabras veciñas