concursar

< lat concursāre
  1. v i Tomar parte nun concurso.
  2. v t DER Ordenar, un xuíz, o concurso de acredores para o cobro das débedas dos debedores insolventes.

Citas

  • Concursaron cinco novelas, pero o premio quedou deserto, Miña irmá concursou nun programa de radio local
Verbo: concursar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

concurso

concursas

concursa

concursamos

concursades

concursan

Copretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

concursaba

concursabas

concursaba

concursabamos

concursabades

concursaban

Pretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

concursei

concursaches

concursou

concursamos

concursastes

concursaron

Antepretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

concursara

concursaras

concursara

concursaramos

concursarades

concursaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

concursarei

concursarás

concursará

concursaremos

concursaredes

concursarán

Pospretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

concursaría

concursarías

concursaría

concursariamos

concursariades

concursarían

Subxuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

concurse

concurses

concurse

concursemos

concursedes

concursen

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

concursase

concursases

concursase

concursasemos

concursasedes

concursasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

concursar

concursares

concursar

concursarmos

concursardes

concursaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

concursa

-

-

concursade

-

Formas nominais

Infinitivo conxugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

concursar

concursares

concursar

concursarmos

concursardes

concursaren

Xerundio

concursando

Participio

concursado

concursada

concursados

concursadas