cepo

< lat cippu ‘cipo, columna’

Plural: cepos

s m Toro de madeira, cortado ao través e disposto de pé, que se emprega para determinados usos.
s m Parte do tronco dunha árbore que queda chantada na terra despois de cortala.
s m Trampa para cazar animais que está constituída por un dispositivo que pecha e aprisiona dúas pezas cando o toca a presa.
s m BOT Praga que sofren algúns cultivos de larvas de coleópteros ou lepidópteros que desenvolven a fase larvaria no interior do talo das plantas.
s m MAR
1. Tira de ferro ou peza de madeira que está colocada perpendicularmente á cana preto do arganeo, na áncora do tipo almirantado ou de cepo.
2. Pau chantado na cuberta dunha embarcación para amarrar o cabo co que se remolca outra embarcación.

Sinónimos

cachopa, cachopo, canoto, carocha, cepa, cepeira, couce, picadeiro, talleiro, tallo

Antes de furar a lámina de aceiro co trade hai que pórlle un cepo para que non se mova, A policía púxolle un cepo ao coche
Co cepo que botaches, o lume vai botar toda a noite prendido
Déronnos a probar o viño novo nun cepo
O ferreiro petaba sobre a engra que descansaba sobre un cepo vello de madeira de castiñeiro
O zapateiro amañaba o calzado arredor do cepo que termaba da bigornia
Os dous cepos que hai na eira son de dúas maceiras que tiramos
Rompeu a moa ao caer e só lle quedou un pequeno cepo
Topamos cun cepo aberto no medio do monte

cepilladura cepillar cepillo cepo cepólido -da cepudo -da cera