carbonatar

< carbonato
  1. v t QUÍM Converter unha substancia en carbonato.
  2. v t QUÍM Saturar unha substancia de ácido carbónico.
  3. v i QUÍM Converter en carbonato. Tm v pron.
Verbo: carbonatar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

carbonato

carbonatas

carbonata

carbonatamos

carbonatades

carbonatan

Copretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

carbonataba

carbonatabas

carbonataba

carbonatabamos

carbonatabades

carbonataban

Pretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

carbonatei

carbonataches

carbonatou

carbonatamos

carbonatastes

carbonataron

Antepretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

carbonatara

carbonataras

carbonatara

carbonataramos

carbonatarades

carbonataran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

carbonatarei

carbonatarás

carbonatará

carbonataremos

carbonataredes

carbonatarán

Pospretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

carbonataría

carbonatarías

carbonataría

carbonatariamos

carbonatariades

carbonatarían

Subxuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

carbonate

carbonates

carbonate

carbonatemos

carbonatedes

carbonaten

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

carbonatase

carbonatases

carbonatase

carbonatasemos

carbonatasedes

carbonatasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

carbonatar

carbonatares

carbonatar

carbonatarmos

carbonatardes

carbonataren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

carbonata

-

-

carbonatade

-

Formas nominais

Infinitivo conxugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

carbonatar

carbonatares

carbonatar

carbonatarmos

carbonatardes

carbonataren

Xerundio

carbonatando

Participio

carbonatado

carbonatada

carbonatados

carbonatadas