"tri" (En toda a entrada)

–icio.

Forma sufixada de orixe latina que se emprega en química para indicar que un elemento actúa coa valencia máis alta.

1. Forma sufixada de orixe latina que se emprega en química xeralmente para designar os nomes triviais dos ácidos.

2. Forma sufixada de orixe latina que se emprega en química para formar o nome dos oxiácidos en que o elemento non metálico da unión actúa coa valencia máis alta.

Teorema segundo o que para un número ε pequeno, a probabilidade P de que a diferenza entre a frecuencia f do suceso favorable nunha serie de probas e a probabilidade p de que este feito sexa, en valor absoluto, superior a ε tende a cero ao aumentar indefinidamente o número de probas. OBS: Tamén se denomina lei débil dos números grandes.

Teorema que establece que se y(x) é unha función real continua no intervalo pechado

Teorema segundo o que, dado un campo vectorial A, para toda rexión do espazo de volume V que se limita por unha superficie S, cúmprese sempre que:


FORMULA

                                                
                                   ?? s A.dS = ??? v divA dV

O primeiro termo da ecuación é o fluxo de A a través de S.

Teorema que se basea no teorema da calor que constitúe o terceiro principio da termodinámica: ao cero absoluto de temperatura, a entropía dun corpo cristalino perfecto é nula.

Teorema segundo o que os tres puntos de intersección dos lados opostos dun hexágono inscrito nunha cónica determinan unha recta denominada recta de Pascal.

Teorema fundamental da xeometría segundo o que nun triángulo rectángulo a área do cadrado que ten por lado a hipotenusa é igual á suma das áreas dos cadrados que teñen por lado os catetos.

Teorema segundo o que se f é unha función continua en todos os puntos dun intervalo pechado

Teorema que establece que se tres rectas r, r e r que se cortan en O son interceptadas polas rectas paralelas S, S nos puntos A, A e A en S, e nos puntos B, B e B en S), cúmprense as seguintes relacións:






                                 OA___           OA___          OA’’_____
                              ______ = ______ = ______ ;
                                 AB___          A’B’____         A’’B’’_____

                                 OA___           OB___        
                              ______ = ______ .
                                 AA     ’  ___           BB’____

Teorema segundo o que se f(x) é unha función dunha variable real e derivable n veces, vén dado pola fórmula:









              f(x)=f(a)+f’(a)(x-a)+  1__ 2! f’’(a)(x-a)2+...

                       ... +  1__n! f (n) (a)(x-a) n +R n + 1 a(x)
onde R n (x) se coñece como resto.

Teorema que afirma que a orde dun subgrupo divide a orde do grupo ao que pertence.

Introduce o complemento indirecto. OBS: O uso desta preposición introducindo o complemento directo é moi reducido en galego.

Expresa medio, instrumento, procedemento ou método.

Expresa relacións circunstanciais de tempo e lugar.

Indica exposición aos axentes meteorolóxicos ou físicos.

Expresa distribución proporcional cando precede á substantivos que indican cantidade.

Pode adquirir o significado de ‘en canto a’, ‘en relación con’.

Adquire diferentes valores cando introduce un infinitivo que forma parte ou non dunha perífrase verbal. OBS: Pode contraer co artigo determinado dando lugar ás formas ao(s)/ó(s) e á(s).

Relativo ou pertencente á tribo aba ou aos seus integrantes.

Individuo da tribo aba.

Tribo ou subtribo amerindia que pertence ao grupo chiriguano da terra chá boliviana, preto dos Andes, entre Santa Cruz de la Sierra e o río Bermejo.

Lingua tupí-guaraní que fala a tribo aba.