"octo" (En toda a entrada)

Exclamación de orixe hebrea, que significa ‘cantemos himnos a Iavé’ e que expresa ledicia e agradecemento. Introduciuse na liturxia cristiá, fundamentalmente como resposta cantada a versículos dos salmos.

Berro de ledicia, de satisfacción, ao ver cumprida ou conseguida algunha cousa.

Estrofa que consta xeralmente de versos octosílabos pareados con rima consonante.

Que se atopa nun lugar diferente ao de procedencia.

Aplícase á unidade xeolóxica que se sitúa en lugar diferente daquel onde se formou.

Aplícase á rocha constituída por minerais que non se formaron con ela.

Actividade humana encamiñada á creación de obras estéticas.

Ámbito no que o home desenvolve a súa capacidade creadora con fins estéticos.

Conxunto de producións artísticas que caracterizan unha época, estilo ou movemento.

Preceptos e regras que se requiren para o desenvolvemento dunha actividade.

Habilidade ou destreza para facer certas cousas que se adquire co estudo ou coa experiencia.

Medio co que se consegue facer algunha cousa.

1. Acto polo que, valéndose da imaxe, son, palabra ou movemento, o home imita ou expresa o material ou o inmaterial, creando mediante copia, evocación ou invención.

2. Cada unha das chamadas Belas Artes.

3. Estilo dun artista.

4. ...

Composición breve que serve de letra a unha cantiga popular ou outra que a remeda. Corresponde a unha combinación de catro versos octosílabos, con rima asonante nos versos pares e sen rima nos impares.

Composición de oito versos octosílabos distribuídos en dúas semiestrofas de catro versos, con catro rimas consonantes diferentes cruzadas ou abrazadas. Procede, posiblemente, da lírica galego-portuguesa.

Estrofa de rima consonante que na Idade Media substituíu á caderna vía e que posteriormente foi relegada polo auxe dos hendecasílabos, da oitava real e do soneto. Consta de oito versos de arte maior, polo común dodecasílabos, con dúas ou tres rimas consonantes diferentes, cruzadas ou abrazadas e organizadas de catro en catro. Os versos cuarto e quinto adoitan rimar entre eles. Algúns teóricos afirman que a súa orixe está na poesía medieval galego-portuguesa. Empregouse con asiduidade na lírica culta castelá do s XV.

Estrofa formada, polo común, por oito versos octosílabos, con tres rimas consonantes diferentes cruzadas ou abrazadas. Foi habitual na poesía popular ata a segunda metade do s XV.

Estrofa que consta de seis versos, catro octosílabos e dous pés crebados tetrasílabos, isto é, que se organiza en dous tercetos octosílabos simétricos rematados cada un deles nun cuarto verso tetrasílabo. Ten rima consonante. OBS: Tamén se denomina dobre sextilla, copla manriqueña ou copla de Jorge Manrique.

Molde métrico que pode ter de sete a doce octosílabos e un número variable de rimas, con ou sen enlace entre as dúas semiestrofas. Procede da poesía occitana medieval e seguiu empregándose ata o Século de Ouro español.

Estrofa de dez versos octosílabos consonantes distribuídos en dúas semiestrofas de cinco versos con rimas diferentes, proliferou nos cancioneiros casteláns dos ss XV e XVI. OBS: Tamén se denomina décima falsa, estancia real ou quintilla dobre.

Cada unha das dez partes iguais en que se divide unha unidade.

Estrofa composta por dez versos octosílabos con rima consonante.

Moeda española de cobre que valía a décima parte dun real, cuñada no último terzo do reinado de Isabel II.