"italo" (En toda a entrada)

Quinta parte da retórica, que consiste na posta en escena do discurso ante o auditorio e procura captar a atención dos destinatarios e deleitalos.

Xeito de facer valer un dereito nun proceso.

Que está unido pola amizade con alguén.

Que ten afección por algo ou por alguén.

Persoa con quen alguén fai vida matrimonial sen estar legalmente casados.

Termo para designar ‘o amado, o namorado’, nas cantigas de amigo da lírica galego-portuguesa medieval.

Dous números, dos que cada un é a suma de todos os divisores do outro.

Bóla oca de metal de tamaño variable, con perforacións e cunha pequena asa para pendurar, que contén pedriñas responsables do son que emite o instrumento ao axitalo.

Xoguete de plástico, consistente nunha esfera oca, unida a un pequeno mango, que contén no seu interior unha serie de boliñas soltas que producen son ao axitarse.

Peza de madeira onde vai introducida ou suxeita a cabeza dun animal de tiro para suxeitalo ao carro ou ao arado.

Pau que se pon atravesado ao pescozo dalgúns animais que andan ceibos para que non poidan pasar duns terreos a outros ou por lugares estreitos.

Peza de madeira que vai atravesada nos fungueiros dianteiros dun carro ou que se coloca na parte dianteira da cheda, para suxeitar a carga e impedir que caia sobre os animais.

Póla de carballo.

Correa de coiro que se coloca nas dúas puntas da cangalleira e que se pasa por debaixo do pescozo das vacas ou dos bois para suxeitalos ao xugo.

Casca que recobre os grans dos cereais.

caxigo.

Peza de coiro enchida de palla que se lles pon ao pescozo ás cabalarías para suxeitar as correas do tiro.

Correa que se lle pon ao pescozo a algúns animais para poder suxeitalos.

Relativo ou pertencente a Córsega, aos seus habitantes ou á súa lingua.

Natural ou habitante de Córsega.

Conxunto de variedades lingüísticas autóctonas de Córsega, pertencentes ao grupo italorrománico.

Anel formado por un anaco de cabo encapelado ao tolete dunha embarcación que serve para suxeitar o remo.

Lazo que vai no centro do xugo dos bois e que serve para suxeitalo ao temón do carro ou do arado por medio da chavella.

Aro ou lazo feito dunha corda ou dunha póla verde retorta que suxeita a cancela ao posto en que se apoia para xirar.

Pau ou madeiro en que descansan diferentes obxectos ou pezas.

Lazo de corda ou de varas que se emprega para suxeitar ou amarrar distintos aparellos.

Persoa ou entidade que fía.

Peza ou dispositivo que, aplicado a un obxecto, serve para suxeitalo ou afianzalo impedindo o seu movemento.

Relativo ou pertencente á rexión do N de Italia que facía fronteira coa antiga Galia.

Conxunto lingüístico dialectal do N de Italia que se caracteriza por posuír trazos propios do galorrománico e do italorrománico. Forman parte deste grupo o lombardo, o piemontés, o emiliano e o lígur.