"hendeca" (En toda a entrada)

Composición musical con texto versificado interpretado a unha ou máis voces e, frecuentemente, con acompañamento instrumental.

1. Composición poética de carácter lírico e xeralmente de tema amoroso que adoitaba ir acompañada de melodía.

2. Composición poética formada por un número indeterminado de estrofas ou estancias, con versos hendecasílabos e heptasílabos, de rima consonante, que pode ser de temática amorosa, elexíaca ou bucólica.

3. Composición poética que se caracteriza por emular formas da poesía tradicional, con rima asonante e reiteración de versos e de metros.

4. ariedade da canción italiana que debe o seu nome ao modelo grego de Píndaro, que combina versos heptasílabos e hendecasílabos, con rima consonante, composta de tres estrofas.

Frase ou dito que se repite excesivamente e resulta molesto.

Composición breve que serve de letra a unha cantiga popular ou outra que a remeda. Corresponde a unha combinación de catro versos octosílabos, con rima asonante nos versos pares e sen rima nos impares.

Composición de oito versos octosílabos distribuídos en dúas semiestrofas de catro versos, con catro rimas consonantes diferentes cruzadas ou abrazadas. Procede, posiblemente, da lírica galego-portuguesa.

Estrofa de rima consonante que na Idade Media substituíu á caderna vía e que posteriormente foi relegada polo auxe dos hendecasílabos, da oitava real e do soneto. Consta de oito versos de arte maior, polo común dodecasílabos, con dúas ou tres rimas consonantes diferentes, cruzadas ou abrazadas e organizadas de catro en catro. Os versos cuarto e quinto adoitan rimar entre eles. Algúns teóricos afirman que a súa orixe está na poesía medieval galego-portuguesa. Empregouse con asiduidade na lírica culta castelá do s XV.

Estrofa formada, polo común, por oito versos octosílabos, con tres rimas consonantes diferentes cruzadas ou abrazadas. Foi habitual na poesía popular ata a segunda metade do s XV.

Estrofa que consta de seis versos, catro octosílabos e dous pés crebados tetrasílabos, isto é, que se organiza en dous tercetos octosílabos simétricos rematados cada un deles nun cuarto verso tetrasílabo. Ten rima consonante. OBS: Tamén se denomina dobre sextilla, copla manriqueña ou copla de Jorge Manrique.

Molde métrico que pode ter de sete a doce octosílabos e un número variable de rimas, con ou sen enlace entre as dúas semiestrofas. Procede da poesía occitana medieval e seguiu empregándose ata o Século de Ouro español.

Estrofa de dez versos octosílabos consonantes distribuídos en dúas semiestrofas de cinco versos con rimas diferentes, proliferou nos cancioneiros casteláns dos ss XV e XVI. OBS: Tamén se denomina décima falsa, estancia real ou quintilla dobre.

Forma prefixada de orixe grega que se emprega na formación de palabras co significado de ‘once’.

undeca-.

Relativo ou pertencente ao hendecágono.

Que ten once ángulos.

Que ten por base un hendecágono.

Que ten once sílabas.

erso de once sílabas de acentuación variable.

Instrumento musical antigo, orixinario de Grecia, que se tocaba rozando as cordas cun plectro.

Estrofa de rima consonante que consta de cinco versos, dos que o segundo e o quinto son hendecasílabos e os demais heptasílabos.

Inspiración poética.

Anaco de tubo curvo, semellante ao dunha lira, que se coloca nos tramos rectos moi longos das canalizacións que transportan fluídos a altas temperaturas, para que absorba as dilatacións e as contraccións das canalizacións sen que se produzan tensións excesivas.

Composición poética breve, en versos heptasílabos e hendecasílabos, de número de oito a dez, que riman segundo o gusto do poeta.

1. Canción con texto profano, case sempre a dúas voces, que contrasta e que alterna con instrumentos.

2. Peza polifónica, a miúdo a cinco voces de estrutura moi libre, que permite unha gran liberdade e variedade de expresións.