"Suecia" (En toda a entrada)

1. Relativo ou pertencente ao mar Báltico ou aos países bálticos.

2. Natural ou habitante dos países Bálticos.

1. Relativo ou pertencente ao pobo báltico.

2. Individuo do pobo báltico.

3. Pobo de estirpe alemá das provincias bálticas do Imperio Ruso.

1. Lingua orixinaria do grupo das linguas bálticas modernas.

2. Familia de linguas baltoeslavas que se compón de tres linguas principais, o letón, o lituano e o prusiano antigo, desaparecido no s XVII.

...

Que pertence á orde de santa Bríxida.

Membro da orde feminina fundada por santa Bríxida de Suecia.

Ornamento en forma de círculo que se axusta á cabeza como sinal de autoridade ou como recompensa dunha vitoria, militar ou cívica.

1. Círculo de metal adornado de diferentes elementos que se cingue á cabeza como símbolo de dignidade soberana ou nobiliaria.

2. Coroa romana que se entregaba a quen entraba no campo inimigo.

3. Coroa de pólas de aciñeira coa que se recompensaba o cidadán romano que salvaba a vida doutro na guerra.

4. Coroa que, por escarnio, os soldados romanos cinguiron a Xesús como rei dos xudeus.

5. Coroa que se concedía aos vencedores dos xogos olímpicos.

6. Coroa romana que se lle concedía ao xeneral vitorioso ao entrar en Roma.

1. Institución que ten como insignia unha coroa, particularmente a real.

2. ...

Relativo ou pertencente ao pobo dos daner.

Individuo do pobo dos daner.

Pobo escandinavo procedente do S da península de Xutlandia que, a comezos do s VI, defrrotou os hérulos e estendeuse polo S de Suecia e as illas circundantes. Os daneses recibiron o nome deste pobo a partir da Idade Media.

Asemblea política de carácter lexislativo e deliberativo que se reunía no Sacro Imperio, Polonia, Dinamarca, Hungría, Croacia, Suecia e na Confederación Helvética.

Xunta ou congreso no que certos estados confederados deliberan sobre as cuestións que lles competen.

1. Relativo ou pertencente a Escandinavia, aos seus habitantes ou á súa lingua.

2. Natural ou habitante de Escandinavia.

Pobo xermánico que se estableceu (s II a C) na Península Escandinava, en Islandia, en Xutlandia e nas illas que forman parte do territorio de Suecia, Noruega e Dinamarca na actualidade.

linguas nórdicas.

Relativo ou pertencente a Finlandia, aos seus habitantes ou á súa lingua.

Natural ou habitante de Finlandia.

Lingua finoúgria, que se fala sobre todo en Finlandia, onde é lingua oficial, pero tamén na República de Carelia, Rusia e Suecia.

Relativo ou pertencente ao pobo godo e aos seus habitantes.

Natural ou habitante do pobo godo.

Descendente dos antigos visigodos establecidos durante o período carolinxio no territorio francés, protexidos por capitulares dos reis visigodos e que gozaban do seu propio dereito.

Pobo xermánico oriental formado por unha confederación de tribos unidas pola etnia e a lingua. Orixinario posiblemente do S de Suecia, no s I distribuíanse pola costa do Báltico. Durante as invasións dos hunos (370), dividíronse en godos orientais ou ostrogodos, que se estableceron ao redor do mar Negro, e godos occidentais ou visigodos, que se estenderon pola fronteira do Danubio. Os visigodos instaláronse na Galia e Hispania, mentres que os ostrogodos atravesaron Hungría e Austria para instalarse en Italia (s V).

Relativo ou pertencente aos herulos.

Individuo do pobo herulo.

Pobo xermánico establecido orixinalmente no S de Suecia.