"Saussure" (En toda a entrada)

Calidade de idéntico.

Conxunto de trazos propios que caracterizan e individualizan a unha persoa ou cousa.

Personalidade civil dun individuo.

1. Atributo ontolóxico en virtude do que o que é non pode non ser.

2. Doutrina baseada na identidade orixinal do suxeito e do obxecto, do intelecto e da natureza.

3. Principio, derivado tradicionalmente da identidade ontolóxica, formulado, na lóxica das proposicións, como unha tautoloxía: p p, p = p, onde p é unha proposición enunciativa.

4. Principio lóxico segundo o que un termo ten que representar sempre un mesmo concepto ou ten que posuír un mesmo referente no discurso.

Igualdade que, segundo F. de Saussure, hai entre as diversas realizacións dun elemento lingüístico nunha mesma etapa da lingua (identidade sincrónica) ou nas diversas etapas da súa evolución (identidade diacrónica).

1. ...

1. Calidade do que é inherente a un ser ou a un conxunto de seres e que non é o resultado dunha acción exterior a eles.

2. Sistema de pensamento idealista que identificou a realidade coa consciencia, considerada esta como a unión do eu cos seus obxectos.

3. Principio ontolóxico ligado á filosofía de M. Blondel segundo o que toda expresión humana está presa no mesmo tecido intelixible.

Principio polo que, segundo a terminoloxía de F. de Saussure, o obxecto da lingua é ela mesma, considerada desde o punto de vista estrutural e na relación que hai entre os dous elementos, orixinados da abstracción da substancia lingüística.

Regra para a execución dalgunha cousa, á que se ha de suxeitar o seu comportamento.

Aspecto da linguaxe introducido por algúns lingüistas na clásica dicotomía lingua e fala de Saussure, que se corresponde con aquilo do sistema da lingua que se sente como común por todos os falantes.

Regra que fixa as dimensións, o deseño, a composición e outras características dun obxecto ou dun produto industrial, ou tamén pode fixar o proceso de elaboración.

Composición mineralóxica que podería ter unha rocha magmática se todos os equilibrios químicos se realizasen ao longo dunha cristalización moi lenta.

Lonxitude dun vector, nos espazos vectoriais de dimensión 1, 2 ou 3. Se o vector está determinado polas súas compoñentes nun sistema de coordenadas ortonormais, a norma do vector v = (x 1 , x 2 , x 3 ) exprésase así:

Lei que impón tolerar que outros fagan algunha cousa.

Regra de conduta emanada de quen está lexitimado para ditala, garantida polo poder coercitivo do estado, que pode impoñer coactivamente o seu cumprimento e sancionar o incumprimento.