"Occitania" (En toda a entrada)

1. Relativo ou pertencente á cidade de Albi ou á rexión do Albixés.

2. Aplícase á doutrina cátara ou catarismo, por ser descuberta por vez primeira no Albixés.

Adepto á doutrina profesada polos albixenses.

Conxunto de expedicións militares organizadas contra os adeptos ao catarismo na Occitania do s XIII.

Relativo ou pertencente a Aquitania ou aos seus habitantes.

Natural ou habitante de Aquitania.

Individuo dun pobo indíxena prerromano do O de Occitania, situado entre os Pireneos, na marxe esquerda do Garonne e o Atlántico.

Lingua prerromana falada entre os Pireneos e o Garonne.

Relativo ou pertencente aos bébrices.

Individuo do pobo bébrice.

Pobo celta establecido durante a primeira Idade de Ferro en Occitania, entre o Pireneo e as Cevenes.

Pobo celta de posible orixe tracia, mencionado por Silio Itálico, que habitaba Bitinia.

Relativo ou pertencente aos belendos.

Individuo do pobo belendo.

Pobo celta que parece ter a súa orixe entre os indoeuropeos da cultura dos campos de furnas que se estableceu no val baixo do Ariège (Occitania).

ariedade de uva moi doce e aromática, de grans grosos, tenros e ovoides que se cultiva especialmente na Península Ibérica, Grecia, Occitania e sur de Italia.

iño doce e recendente que se obtén desta variedade de uva.

Relativo ou pertencente ao occitanismo.

Persoa estudosa da cultura e da lingua de Occitania.

1. Relativo ou pertencente a Occitania, aos seus habitantes ou á súa lingua.

2. Natural ou habitante de Occitania.

1. Relativo ou pertencente ao pobo occitano.

2. Individuo do pobo occitano.

3. Pobo de raza indoeuropea establecido no territorio do País de Oc.

Lingua galorrománica que está formada por tres variedades lingüísticas denominadas occitano setentrional, occitano meridional e gascón, que é a lingua propia de Occitania e que na Idade Media era a koiné dos trobadores. OBS: Tamén se denomina lingua de oc.

Grande oficial do palacio dun soberano.

Cargo creado en Occitania por Simón de Montfort, en nome do rei de Francia, con atribucións para administrar xustiza, presidir os tribunais de senescalía e mandar os nobres en caso de guerra.