"Hegel" (En toda a entrada)

Calidade de ético.

Realización obxectiva do ideal ético, na filosofía de Hegel, que se basea na síntese do dereito e da moralidade na que converxen simultaneamente o social e o individual.

Relativo ou pertencente a G. W. F. Hegel, á súa obra e aos seus seguidores.

Partidario do hegelianismo.

1. Narración ordenada  sobre o conxunto dos feitos memorables do pasado humano.

2. Ciencia que se ocupa do estudo dos feitos, como conxunto das actuacións dos homes no pasado, e da súa narración.

3. Concepto de orixe hegeliana que presupón a consecución duns principios ideolóxicos inmellorables por parte da humanidade.

Obra literaria que consiste nunha narración ou exposición histórica.

1. Conxunto dos acontecementos humanos ou de determinados acontecementos humanos, considerados na súa evolución.

2. Conxunto dos feitos desenvolvidos na existencia dunha persoa ou cousa, no desenvolvemento dun acontecemento ou feito.

Narración inventada.

Noticia falsa e inventada que se conta para prexudicar a algúen. 

...

Relativo ou pertencente ao neohegelianismo.

Seguidor do neohegelianismo.

neofigurativismo.

Doutrina propugnada en 1912 para enfrontar o idealismo hegeliano e o pragmatismo. Establecía que o coñecemento non é subxectivo e que atinxe á realidade, que é constituída por un conxunto de entidades simples relacionadas entre si diversamente.

Movemento cinematográfico italiano (1945-1952), que se caracterizou por un ton marcadamente realista, dado polo afán de obxectividade documental e de verismo, que se conseguiu coa utilización de actores non profesionais, a rodaxe en escenarios naturais e a exposición dunha temática cotiá das clases populares.

Tendencia da narrativa italiana que comezou a consolidarse cara a 1930 coa esixencia dunha representación analítica, crúa e dramática baseada na insatisfacción da existencia humana.

Conxunto de coñecementos adquiridos polo estudo.

1. Coñecemento ou conxunto de coñecementos que, mediante a comprobación e unha adecuada sistematización, dan lugar á ciencia.

2. Coñecemento teórico-práctico relativo a situacións ou realidades tanto obxectivas como subxectivas.

3. Estadio superior, na filosofía de Hegel, do coñecemento, en que suxeito e obxecto alcanzan tal adecuación que queda superada toda dualidade.