"Danubio" (En toda a entrada)

Relativo ou pertencente aos bastarnos.

Individuo do pobo bastarno.

Pobo xermánico escandinavo que no s II a C dominaban o territorio que abranguía desde o Alto Vístula ata o Baixo Danubio.

Relativo ou pertencente ao pobo ou ás linguas celtas.

Individuo do pobo celta.

Pobo de orixe indoeuropea que posiblemente se individualizou do tronco común precelta no II milenio a C en Centroeuropa nunha área delimitada polo Rin, ao N, e o Danubio, ao S.

Familia de linguas indoeuropeas situadas no extremo occidental de Europa, pero que antigamente ocupaban unha área máis extensa.

Relativo ou pertencente ao Danubio.

Que está bañado ou atravesado polo Danubio.

Relativo ou pertencente ao pobo gagauz.

Individuo do pobo gagauz.

Pobo de orixe turca que se estableceu no N do mar Caspio e no mar Negro, entre o Volga e o Danubio cara ao s XI. No s XIII formaron un estado independente sometido ao emperador bizantino e no s XV pasaron a formar parte do Imperio Otomán. As súas comunidades esténdense por Moldavia, Ucraína, Bulgaria e Romanía. Dedícanse á agricultura e á gandaría.

Lingua altaica que fala o pobo gagauz, que emprega unha variante do alfabeto cirílico na escrita.

Relativo ou pertencente ao pobo godo e aos seus habitantes.

Natural ou habitante do pobo godo.

Descendente dos antigos visigodos establecidos durante o período carolinxio no territorio francés, protexidos por capitulares dos reis visigodos e que gozaban do seu propio dereito.

Pobo xermánico oriental formado por unha confederación de tribos unidas pola etnia e a lingua. Orixinario posiblemente do S de Suecia, no s I distribuíanse pola costa do Báltico. Durante as invasións dos hunos (370), dividíronse en godos orientais ou ostrogodos, que se estableceron ao redor do mar Negro, e godos occidentais ou visigodos, que se estenderon pola fronteira do Danubio. Os visigodos instaláronse na Galia e Hispania, mentres que os ostrogodos atravesaron Hungría e Austria para instalarse en Italia (s V).

1. Relativo ou pertencente a Grecia, aos seus habitantes ou á súa lingua.

2. Natural ou habitante de Grecia.

1. Relativo ou pertencente ao pobo grego.

2. Individuo do pobo grego.

3. Pobo de orixe indoeuropea que chegou en sucesivos momentos históricos ata as costas do Mediterráneo a comezos do II milenio a C, procedente da conca do río Danubio, no SL de Europa.

  Lingua illada da familia indoeuropea, que se fala na Hélade, e nas costas e nas illas do Mar Exeo. Na época histórica constituíu un amplo mosaico de dialectos que acadaron categoría literaria. O grego da época alfabética comezou no s VIII a C.

Relativo ou pertencente aos indoeuropeos ou á lingua indoeuropea.

Individuo do pobo indoeuropeo.

Pobo de orixe indeterminada, malia que algúns autores o consideran orixinario das estepas asiáticas, e que efectuou migracións cara ao Danubio, o val do Rin, o altiplano do Irén, o N da península indostánica, o N de Alemaña, as Illas Británicas, Francia, a Península Ibérica e Italia.

Lingua que se falaba nunha rexión da chaira europea, nas costas do Mar Báltico, val do Danubio e Ucraína, a finais do Neolítico e comezos da Idade de Bronce. Comprende as familias lingüísticas xermánica, celta, báltica, eslava, románica, indoirania, anatolia, o grego e o albanés.

Relativo ou pertencente aos odrisios.

Individuo do pobo odrisio.

Antigo pobo tracio que no s V a C se estendeu ata o Danubio e a Propóntida e chegou ao mar de Tracia e ao Quersoneso.

Relativo ou pertencente ao pobo valaco.

Individuo do pobo valaco.

Pobo daco-tracio, romanizado nos ss II e III e mesturado despois cos eslavos da conca do Danubio.

Relativo ou pertencente ao pobo xeta.

Individuo do pobo xeta.

Pobo tracio que, na Idade Antiga, habitaba o baixo Danubio.