"Cabe" (En toda a entrada)

Inclinar ou dirixir cara a abaixo o corpo, normalmente coa inclinación da cabeza. Tm v pron.

Diminuír algo en altura ou grosor.

Descender a unha condición, a un grao de intensidade ou a unha medida inferior.

Perder o orgullo ou a dignidade.

Peza do arado de pau que está situada ao carón da rella que serve para facer máis ancho o suco e virar ou voltear a terra.

Articulación do cuxo situada entre a parte inferior da pata e a superior da cana.

Gran cantidade de algo superior á necesaria.

Posesión abondosa de bens materiais.

Porcentaxe en que, nunha mestura natural de isótopos dun elemento químico, se atopa cada un destes isótopos.

Levar á fin unha cousa comezada.

Non deixar nada dalgunha cousa.

Chegar á última parte de algo.

Someter algo á operación de acabamento.

Chegar a unha situación determinada.

Ter como parte final aquilo que se expresa. OBS: Vai seguido da preposición en e con.

Ter fin. Tm v pron.

Pór fin a algo. OBS: Vai seguido da preposición con.

Estar esgotada algunha cousa.

1. Que lle falta a cabeza.

2. Que carece de xefatura ou liderado claro.

lamelibranquio.

Que carece de testa ou remate.

Que carece dunha estrutura que normalmente se presenta en disposición apical.

1. Aplícase ao cristián que non recoñece un superior xerárquico.

2. Aplícase aos eutiquianos (s V) que no Próximo Oriente se separaron do seu bispo e non recoñeceron xefe ningún.

3. Aplícase ás comunidades da Igrexa ortodoxa que non recoñecen a autoridade do patriarca correspondente. Tm s.

...

Cavidade articular e profunda do óso coxal onde está a cabeza do fémur.

Receptáculo dos fungos.

1. Cavidade do corpo dun insecto, na súa parte externa, onde se implanta a extremidade.

2. entosa cupuliforme que teñen os tentáculos dalgúns cefalópodos.

3. entosa posterior das samesugas.