"ONU" (En toda a entrada)

Isótopo do hidróxeno, dúas veces máis pesado ca este, cun protón e un neutrón no núcleo, de masa atómica 2,016. Ten as mesmas propiedades que o hidróxeno, pero a súa gran masa atrasa as reaccións. OBS: Tamén se denomina hidróxeno pesado.

Composto químico que contén dous átomos de deuterio e que se utiliza como trazador do comportamento das reaccións químicas e bioquímicas nas que intervén o hidróxeno, en reaccións termonucleares e para o marcado isotópico de moléculas. OBS: Tamén se denomina auga pesada.

1. Maneira de falar, pronunciar ou expresar un enunciado.

2. Arte de dicir, recitar ou falar con xusteza e coas maneiras axeitadas.

Figuras retóricas que actúan directamente sobre a expresión lingüística e poden afectar tamén ao sentido dos enunciados. Divídense en metaplasmos, que afectan ao nivel fónico, e metataxes, que inciden sobre a morfoloxía e a sintaxe.

Signo diacrítico (¨) que indica unha pronuncia diferente da habitual do signo gráfico sobre o que se escribe.

Fenómeno métrico que consiste na separación de dúas vogais que normalmente forman ditongo, de xeito que se contan como dúas sílabas diferentes.

Procedemento cirúrxico que se usa para dividir os tecidos.

Molécula constituída por dúas unidades de mononucleótidos unidos por grupos fosfóricos.

FAD.

NADP.

1. Desenvolvemento ordenado sobre un tema determinado que un orador pronuncia diante dun público cunha finalidade persuasiva.

2. Fala longa e xeralmente pesada, coa intención de convencer ou reprender a alguén.

Práctica social que os individuos realizan mediante os usos lingüísticos en contextos, tanto orais coma escritos.

1. Proceso de pensamento en que aparecen, de forma ordenada, diversas ideas que expresan o que se quere dar a coñecer.

2. Conxunto de signos con diferentes significacións ou propósitos, segundo a semiótica contemporánea.

3. Expresión da ἐπιστ*μη (intelixencia, coñecemento, saber) que, por medio da linguaxe, delimita zonas do coñecemento humano, organizando e cualificando a realidade, en función do que se admite e do que non.

Formar ditongo ao pronunciar dúas vogais seguidas dentro dunha mesma sílaba.

Transformarse unha vogal nun ditongo.

Pista que na antiga Grecia se destinaba ás carreiras.

Corredor ou avenida que dá acceso a diversos monumentos antigos.