"Ii" (En toda a entrada)

Metal alcalinotérreo que pertence ao grupo II da táboa periódica, de número atómico 56 e peso atómico 137,34.

Sólido branco que se emprega como raticida, en vidros e esmaltes cerámicos e noutras aplicacións.

Conxunto de pos brancos que se emprega en pirotecnia, en explosivos e como mordente téxtil.

Conxunto de cristais incoloros que se emprega na fabricación de cloro, entre outras aplicacións.

Precipitado amarelo que se meprega nos mistos de seguridade e como pigmento.

Sólido branco que se emprega na análise química como base forte exenta de carbonato.

Concunto de cristais brancos que se emprega en pirotecnia e na fabricación de vidros e esmaltes cerámicos.

Substancia branca ou amarelada que se emprega como axente deshidratante e como aditivo nos aceites lubrificantes.

Conxunto de pos de cor branca grisácea que se utiliza en pirotecnia e nas balas trazadoras.

Conxunto de pos microcristalinos, brancos que se emprega como pigmento e na elaboración de vidro.

...

Persoa que posúe o título nobiliario de barón.

1. Título nobiliario inmediatamente inferior ao de vizconde.

2. Xuíz competente, desde o s XII ata 1873, nas causas entre a Coroa inglesa e os súbditos en materia de impostos.

Membro destacado dun partido político.

Réptil fabuloso que tiña a propiedade de matar coa mirada.

Réptil da familia dos iguánidos que presenta unha crista eréctil na cabeza e outra ao longo da columna e da cola.

Peza de artillaría que empregaron especialmente os turcos en combates navais nos ss XVI e XVII.

Relativo ou pertencente aos bastarnos.

Individuo do pobo bastarno.

Pobo xermánico escandinavo que no s II a C dominaban o territorio que abranguía desde o Alto Vístula ata o Baixo Danubio.

Relativo ou pertencente aos begardos.

Membro dunha das sociedades heréticas fundada no s XIII, que tomou o nome de Roberto le Bègue, predicador de Liexa.

1. Relativo ou pertencente a Bélxica ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante de Bélxica.

1. Relativo ou pertencente ao pobo belga.

2. Individuo do pobo belga

3. Grupo de pobos celtas portadores dunha cultura material hallstáttica que, procedentes de Xermania, se estableceron ao N e NE da Galia cara ao s VII a C.

Raza de cabalos que se caracterizan por ser fortes e macizos, moi aptos para o tiro e a carga.

Relativo ou pertencente aos belovacos.

Individuo do pobo belovaco.

Pobo celta do grupo dos belgas establecido contra o s VII a C na rexión do Beauvais.

Relativo ou pertencente ao Benevento ou aos seus habitantes.

Natural ou habitante de Benevento.

Aplícase á escritura que se usou en Italia Meridional e en Dalmacia desde o s VIII ata o inicio do s XV.