"Sofía" (En toda a entrada)

Que pode suceder no futuro. Tm s m.

Que podería desempeñar un cargo que se indica. Tm s.

Futuro condicionado ou continxente na filosofía escolástica dos ss XVI e XVII, contraposto a futuro absoluto ou necesario.

Rama da filosofía que se ocupa do coñecemento en xeral, que estuda a orixe, a natureza e o valor do mesmo.

Ciencia que estuda os principios, as leis, os postulados e as hipóteses científicas e trata dos problemas do método, da unidade e da división das ciencias.

1. Tendencia ou principio fundamental da interpretación filosófica que asigna ás ideas, ao ideal e ao espírito, unha posición dominante no conxunto do ser e reduce a existencia ao pensamento.

2. Conxunto de pensadores que marcaron a pauta na filosofía alemá entre 1790 e 1850, e que teñen como precedente a I. Kant.

3. Doutrina de Platón que atribúe ás ideas, modelos perfectos e divinos, unha existencia en si mesmas. Considera que os obxectos do mundo sensible son copias das ideas.

1. Tendencia a idealizar a realidade.

2. Tendencia a comportarse máis por ideais que por consideracións prácticas.

3. Tendencia que afirma que a finalidade da arte é reflectir as esencias ou perfeccións arquetípicas, ten que crear un mundo ideal e non repetir a realidade continxente.

4. Doutrina moral segundo a que o home ten que obrar por un ideal, que afirma a liberdade contra a necesidade moral e que comporta a aceptación duns principios morais, segundo unha escala de valores, en que o universal destaca sobre o particular.

Que non se pode discernir.

Principio básico da filosofía de G. W. Leibniz, segundo a que dous seres reais se diferencian por uns trazos intrínsecos e non unicamente pola súa ubicación espazo temporal.

1. Calidade do que é inherente a un ser ou a un conxunto de seres e que non é o resultado dunha acción exterior a eles.

2. Sistema de pensamento idealista que identificou a realidade coa consciencia, considerada esta como a unión do eu cos seus obxectos.

3. Principio ontolóxico ligado á filosofía de M. Blondel segundo o que toda expresión humana está presa no mesmo tecido intelixible.

Principio polo que, segundo a terminoloxía de F. de Saussure, o obxecto da lingua é ela mesma, considerada desde o punto de vista estrutural e na relación que hai entre os dous elementos, orixinados da abstracción da substancia lingüística.

Calidade de intención.

Orientación dun obxecto, na filosofía fenomenolóxica, cara a un obxecto real ou unha idea.

Relativo ou pertencente a Kant ou ao kantismo.

Seguidor da filosofía de Kant ou do kantismo.