"Rante" (En toda a entrada)

1. Relativo ou pertencente a Albania, aos seus habitantes ou á súa lingua.

2. Natural ou habitante de Albania.

1. Relativo ou pertencente ao pobo albanés.

2. Individuo do pobo albanés.

3. Pobo de orixe indoeuropea que habita en Albania e en diversos núcleos de Iugoslavia (fundamentalmente en Kosovo) e Grecia, e forma importantes colonias emigrantes no S de Italia, Turquía e os EE UU.

Lingua indoeuropea que se estende pola costa oeste da Península Balcánica, en Albania e polas áreas limítrofes de Serbia e Grecia.

Edificio ou establecemento onde unha persoa atopa aloxamento.

Establecemento dedicado a hospedar viaxeiros e visitantes turísticos que depende do estado.

Establecemento benéfico, xeralmente municipal, dedicado a acoller durante a noite a aqueles que o soliciten.

Cada un dos materiais bituminosos, de cor escura, líquidos ou semilíquidos a temperatura ambiente e de composición variable, que se obteñen por destilación destrutiva do carbón.

Aglutinante constituído cunha mestura de betume e alcatrán, para reunir as propiedades adhesivas e de anticarburante do alcatrán.

Líquido viscoso negro, máis denso que a auga, de cheiro naftalénico, que se obtén por destilación destrutiva do carbón.

Líquido moi viscoso, de cor negra e cheiro característico. Emprégase en medicina, na flotación de minerais e na preparación de pinturas e vernices.

Estado do organismo consecutivo a unha excesiva inxestión de bebidas alcohólicas.

Conxunto de anomalías morfolóxicas que presentan os fillos das nais alcohólicas que beben durante o embarazo.

Designación xenérica dos β-hidroxialdehidos, substancias pouco estables, coas propiedades dos aldehidos e dos alcohois.

Derivado do acetaldehido empregado na síntese de acelerantes de vulcanización e de antioxidantes para o caucho.

Acción e efecto de alegar.

Cousa alegada.

Escrito ou discurso en que se expoñen as razóns en que se fundamenta unha cousa, especialmente o que fai un avogado perante o tribunal.

1. Oficial dos exércitos de Terra e Aire de España co grao máis baixo da súa escala dentro da carreira militar.

2. Grao do corpo xeral da Armada Española inmediatamente superior ao gardamariña e ao de alférez de fragata e inferior aos de tenente de navío e alférez de navío.

1. Cabaleiro que polo seu valor e pericia ecuestre, portaba o estandarte durante a loita. Pasou a denominarse subtenente.

2. Oficio outorgado polo rei para portar o pendón, as armas reais e municipais e amosalas diante do pobo.

Relativo ou pertencente aos aliados.

Partidario dos países aliados, durante as grandes guerras do s XX.