"Italia" (En toda a entrada)

1. Relativo ou pertencente a Francia ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante de Francia.

1. Relativo ou pertencente á Galia, aos seus habitantes ou á súa lingua.

2. Natural ou habitante da Galia.

1. Relativo ou pertencente ao pobo galo.

2. Individuo do pobo galo.

3. Pobo celta de orixe indoeuropea que se estendeu no territorio comprendido entre o val do Po, no N de Italia e os Pireneos, ata a Bélxica actual. Foron sometidos paulatinamente polo Imperio Romano.

...

Relativo ou pertencente á rexión do N de Italia que facía fronteira coa antiga Galia.

Conxunto lingüístico dialectal do N de Italia que se caracteriza por posuír trazos propios do galorrománico e do italorrománico. Forman parte deste grupo o lombardo, o piemontés, o emiliano e o lígur.

Relativo ou pertencente ao pobo godo e aos seus habitantes.

Natural ou habitante do pobo godo.

Descendente dos antigos visigodos establecidos durante o período carolinxio no territorio francés, protexidos por capitulares dos reis visigodos e que gozaban do seu propio dereito.

Pobo xermánico oriental formado por unha confederación de tribos unidas pola etnia e a lingua. Orixinario posiblemente do S de Suecia, no s I distribuíanse pola costa do Báltico. Durante as invasións dos hunos (370), dividíronse en godos orientais ou ostrogodos, que se estableceron ao redor do mar Negro, e godos occidentais ou visigodos, que se estenderon pola fronteira do Danubio. Os visigodos instaláronse na Galia e Hispania, mentres que os ostrogodos atravesaron Hungría e Austria para instalarse en Italia (s V).

1. Froito ou semente dos cereais.

2. Semente doutros froitos, redondeada e sen casca.

Froito ou semente que forma parte dun agregado.

Parte ou porción redondeada e moi pequena de algo.

1. Cada unha das desigualdades saíntes, comparables a pequenos grans, dunha superficie.

2. gránulo.

3. Pequena tumoración vesicular ou papulosa da pel, normal ou patolóxica, que recorda as sementes dos cereais.

1. ...

Que provoca risa por ridículo ou extravagante.

Conxunto de motivos ornamentais que se xeneralizaron desde Italia a partir do s XVI e que constan de elementos arquitectónicos, mesturados con figuras e motivos vexetais estilizados, todo estruturado nunha estudada superposición. Foi moi empregados no Renacemento e no manierismo, e tamén en Flandres, Alemaña e Francia, onde entroncou co rococó do s XVIII.

Calidade de hermético.

Corrente espiritual da tardía época helenística que propuña unha liberación por medio da hipnose e dividía o cosmos en tres zonas: a superior, sede da luz; a inferior, habitada polos homes, sede da materia e da corrupción; e a intermedia, sede dos espíritos e das ánimas.

Tendencia poética italiana contemporánea que se baseaba nunha poesía de linguaxe núa e esencial, de comprensión difícil, que tivo a súa eclosión sobre 1930.

Movemento cultural de orixe italiana que se desenvolveu en Europa ao longo de toda a Idade Moderna e que se caracterizou pola renovación do home e do seu papel no mundo, así como polo redescubrimento dos autores clásicos e a aplicación dos seus valores a todos os campos do saber.

Corrente de pensamento que colocou o home no centro do seu interese, cuestionando a idea da existencia da divindade e as súas relacións co ser humano.

Relativo ou pertencente ás humanidades ou ao humanismo.

Tipo de escritura latina propia do Renacemento, promovida polos humanistas italianos.

Estudos relacionados coa formación cultural da persoa.

Relativo ou pertencente aos ilirios.

Individuo do pobo ilirio.

Pobo indoeuropeo que habitou a costa adriática da Península Balcánica e se estendeu cara a Grecia e Italia, onde se fusionou cos dálmatas, liburnos e istrios. Constituíu un reino no s III a C.

Grupo de linguas indoeuropeas que comprende as linguas dos vénetos, dos mesapios e dos filisteos.

Relativo ou pertencente aos indoeuropeos ou á lingua indoeuropea.

Individuo do pobo indoeuropeo.

Pobo de orixe indeterminada, malia que algúns autores o consideran orixinario das estepas asiáticas, e que efectuou migracións cara ao Danubio, o val do Rin, o altiplano do Irén, o N da península indostánica, o N de Alemaña, as Illas Británicas, Francia, a Península Ibérica e Italia.

Lingua que se falaba nunha rexión da chaira europea, nas costas do Mar Báltico, val do Danubio e Ucraína, a finais do Neolítico e comezos da Idade de Bronce. Comprende as familias lingüísticas xermánica, celta, báltica, eslava, románica, indoirania, anatolia, o grego e o albanés.