"Fer" (En toda a entrada)

Acontecemento imprevisto que vén romper o curso regular das cousas.

Acontecemento fortuíto ou imprevisto do que resulta un dano.

Carácter non esencial nin necesario dun ser, que pode subsistir fóra del e que pode estar ou non sen que troque a natureza do ser.

Ataque apopléctico.

Cada un dos signos que modifican unha nota cando se coloca diante dela.

Inflexión que sofre unha palabra para expresar as diferentes categorías gramaticais.

Patoloxía que dá lugar a unha alteración súpeta da irrigación do encéfalo.

Alteracións na disposición normal dos elementos do terreo.

Planta herbácea do xénero Rumex, da familia das poligonáceas, que posúe unhas follas que se consomen en ensalada.

Oxalato de hidróxeno e potasio, que se atopa na aceda. Emprégase para sacar manchas de ferruxe e de tinta, para limpar madeira e para decolorar estearina.

Proceso de convertir en aceiro ou en algo tan forte coma o aceiro.

Proceso de recubrir por electrólise un obxecto metálico con ferro puro.

Temperar ou reforzar con aceiro.

Recubrir por galvanoplastia as pranchas de cobre cunha capa finísima de ferro. Realízase con níquel ou cromo.

1. Transformar o ferro en aceiro.

2. Reducir a proporción de carbono no ferro fundido mesturando no gobelete ferro doce ou limaduras de aceiro.

1. Efectuar un aceiramento.

2. Adornar unha ferramenta con pezas de aceiro.

Aliaxe de ferro cunha pequena cantidade de carbono.

Arma branca, especialmente referida a unha espada.

Conxunto de todas as modalidades fónicas da linguaxe, é dicir, a intensidade, o ton, a cantidade ou duración e o timbre dos sons.

1. Indicación que establece o contraste acentual empregando como procedemento positivo a maior intensidade da sílaba acentuada.

2. Signo escrito sobre unha vogal que pode marcar o acento de intensidade ou o timbre aberto ou pechado, ou para distinguir unha palabra doutra coa mesma grafía pero con significado diferente.

3. Elemento articulatorio mediante o que se destaca unha sílaba que petence a unha palabra.

4. Elemento que establece o contraste acentual empregando como procedemento positivo a maior lonxitude da sílaba acentuada.

Conxunto de particulares inflexións que caracterizan a pronuncia propia dos habitantes dun país, rexión ou lugar.

Argumento de intensidade dado a unha nota en relación ás outras para marcar o compás.

Elemento constitutivo do verso que este, para ser harmonioso, leva en determinadas sílabas.