"RL" (En toda a entrada)

Proceso polo que un grupo sintagmático se converte en elemento lingüístico equivalente a unha soa palabra, segundo a terminoloxía de Charles Bally.

Proceso de transformación dunha interxección ou onomatopea nunha palabra susceptible de funcionar gramaticalmente. Por exemplo, os tictacs do reloxo. OBS: A grafía <x> representa o son [ks].

Período de vixencia dun colexio parlamentario, que vai desde a elección dos membros dunha cámara ata a expiración natural ou anticipada do mandato parlamentario, e que no Estado español, tanto nas Cortes Xerais coma nos Parlamentos autonómicos, é de catro anos.

Conxunto de órganos lexislativos.

Antiga unidade de peso, que en Galicia tiña un valor aproximado de medio quilo (575 gr).

1. Moeda de influencia anglosaxona dos países de Chipre, Exipto, Irlanda (substituída polo euro en 2002), Líbano, Malta, Siria, Sudán (susbtituída polo dinar en 1982) e Xibraltar.

2. Unidade monetaria de Reino Unido dividida en 100 peniques. Ata 1971 dividíase en 20 xilins, e cada xilin en 12 peniques (£).

Unidade de masa do sistema británico que equivale a 453,592 g.

1. Unidade de conta, que durante a Idade Media estaba baseada no peso de prata e o seu valor contido en 240 diñeiros.

2. Unidade de peso que se emprega como referencia para establecer o peso das moedas. As disposicións dos soberanos indicaban o número de pezas que facían un libra.

3. Unidade ponderal introducida por Carlomagno en 793-794, que incrementou a libra romana ata un valor aproximado a 489 g.

4. Unidade ponderal itálica empregada desde a Antigüidade que serviu como patrón para a moeda romana.

...

Lugar onde van as ánimas dos nenos mortos sen bautizar; e onde se atopan as ánimas dos xustos, agardando a redención do xénero humano.

halo.

Bordo do círculo graduado que presentan algúns instrumentos de medida, especialmente os destinados a medir ángulos.

Parte laminar dunha estrutura foliar.

1. Estrutura anatómica que forma un bordo, unha marxe ou unha orla.

2. Zona circular que marca o límite entre a esclerótica e a córnea.

Órgano musculoso dos vertebrados, revestido dun epitelio sensorial e situado na cavidade bucal, entre os arcos dentarios. Ten as estruturas do gusto e realiza funcións importantes na deglución, na succión e na mastigación de alimentos e na articulación dos sons.

1. Cousa ou ser vivo que ten forma de lingua.

2. Fungo, da orde das fistulinais, de grandes sombreiros vermellos e a cutícula lisa e viscosa.

3. Planta herbácea bienal, da familia das boraxináceas, de follas lanceoladas, densamente pelosa, e de flores de cor azul escura reticuladas de violeta. Medra en terreos secos.

4. Fungo, da orde das cantarelais, de sombreiro convexo, cor branca e con aguillóns longos.

5. Fungo, da familia das teleforáceas, de cor parda escura, sombreiro grande, aguillóns longos e o pé carnoso.

6. Fungo, da familia das exidiáceas, en forma de masa viscosa de cor branquecina e aguillóns curtos. Pódese comer cru.

1. Sistema de signos orais, reflectido a miúdo nun código escrito que serve para a comunicación. Desde un punto de vista xenético ou histórico, pódense clasificar as linguas tendo en conta o seu parentesco, e desde un punto de vista tipolóxico, segundo a porcentaxe de trazos afíns.

2. ...

Arte da escritura e da lectura.

Conxunto de obras literarias dun pobo, dunha época ou dun xénero.

1. Actividade intelectual centrada no estudo da produción literaria.

2. Disciplina da ciencia da literatura que se ocupa do estudo da literatura máis alá dos límites dun único país e das relacións que se establecen con outros ámbitos do coñecemento.

3. Literatura destinada a un público infantil.

Conxunto de obras sobre unha materia ou un tema determinado.

Escrito ou parlamento que divaga ao redor dun tema concreto, en que se obvia a parte práctica ou interesante.

Relativo ou pertencente a Livonia, aos seus habitantes ou á súa lingua.

Membro do pobo livonio.

Pobo finoúgrio sometido a influencia eslava desde o s XI.

Lingua urálica que se fala no noroeste de Letonia, en Curlandia.