"AIX" (En toda a entrada)

Tiburón da familia dos triáquidos, coa primeira aleta dorsal pequena máis adiantada ca as aletas pélvicas que presenta unha boca con menos de 110 fileiras de dentes en cada mandíbula.

Tiburón de cor gris a marrón por enriba, con numerosas manchas brancas. Os dentes son case tan anchos coma longos.

Tiburón de coloración gris a marrón por enriba e branca por debaixo que ten o fociño longo e cónico, con ollos en forma de améndoa, e cunha membrana nictitante externa.

Tiburón coa superficie dorsal de cor gris ou marrón, e branca por debaixo que vive por riba dos 150 m e aliméntase, sobre todo, de peixes, cangrexos e moluscos.

Planta da orde das naxadais, que vive en augas salgadas de zonas costeiras protexidas, como os fondos das rías ou as desembocaduras dos ríos.

Conxunto de plantas e algas lanzadas á praia polo mar e que aparecen na baixamar.

Saco con comida, pendurado ao pescozo das bestas para que se poidan alimentar cando non o fan no lugar de costume.

Arca ou caixón onde se adoita gardar a cebada para o penso das cabalarías.

Signo ortográfico semellante a unha coma, que se coloca debaixo do <c> en galego medieval e noutras linguas, como o portugués, o francés ou o catalán.

Nome da letra <ç>.

Que está privado do sentido da vista. Tm s.

1. Que perdeu a capacidade de entender ou razoar.

2. Que está arrebatado por unha paixón desmesurada.

3. Aplícase ao sentimento que trastorna a mente.

Que non percibe o que é evidente.

Aplícase ao instrumento de corte que ten o gume derramado.

1. Divertículo en forma de saco, cerrado nun extremo, que está presente en órganos de diversos animais.

2. Primeira porción do intestino groso.

...

Tea de fío ou seda moi fina e transparente.

Instrumento formado por unha caixa, normalmente redonda e de madeira, aberta por arriba e cunha tea de arame por abaixo, mais ou menos tupida, que se emprega para peneirar.

Relativo ou pertencente ao Cenomaniano.

Piso inferior do Cretáceo superior situado enriba do Albiano e debaixo do Turoniano. OBS: Nesta acepción adoita escribirse en maiúscula.

Que ten centeo.

Planta herbácea anual ou vivaz, da familia das poáceas, que presenta en cada talo unha soa espiga moi compacta, formada por espiguiñas de dúas flores fértiles, con glumas cunha arestalarga. Das sementes obtense pan, pensos e bebidas alcohólicas.

Gran da planta do centeo.