"MIT" (En toda a entrada)

Relativo ou pertencente ás linguas camitosemíticas.

Familia de linguas faladas de L a O desde Mesopotamia e Arabia, por todo o norte de África ata o Atlántico, e cara ao S ata o límite meridional do Sáhara e a zona de África Oriental ata o Ecuador.

1. Extensión de terreo, en xeral non urbano, con vexetación.

2. Terreo inculto onde existe unha vexetación que nace de forma espontánea.

3. Terreo destinado á agricultura e á gandaría.

4. Terreo dedicado a actividades lúdicas e deportivas.

5. Campo situado fóra do poboado, onde non hai valados nin bosque.

1. Conxunto de actividades relacionadas coa agricultura.

2. Conxunto de poboacións que se dedican á agricultura.

1. ...

1. Obra destinada a conducir, con diversas finalidades, masas de auga derivadas de ríos, torrentes, lagos naturais e artificiais ou augas subterráneas mediante unha captación adecuada.

2. ía, xeralmente realizada mediante a escavación do terreo, que se abre á navegación grazas a traballos de dragado.

3. Estreitamento artificial feito nun río para facilitar a pesca.

4. Canal de enlace que une dous puntos de alta mar e que ten un réxime xurídico internacional especial.

5. Canal empregado para devolver ao río ou a outro canal as augas procedentes de vertedoiros ou de comportas de limpeza.

1. Brazo de mar natural ou artificial situado entre dúas illas ou entre unha illa e o continente.

2. Interrupción do cinto coralino dun atol, que permite o paso entre o lagoon e o mar aberto.

3. al pouco encaixado e abrupto, lixeiramente sinuoso, que entalla o glacis continental e os abanos submarinos.

...

Relativo ou pertencente a Canaán ou aos seus habitantes.

Natural ou habitante de Canaán.

Poboación autóctona de Palestina, anterior á invasión dun grupo de pobos semitas nómades no III milenio a C, que habitaba en núcleos urbanos e baseaba a súa economía na agricultura e no comercio.

1. Grupo de linguas semíticas occidentais que comprende o cananeo antigo, o moabita, o fenicio e o hebreo.

2. Lingua falada polos cananeos antes da conquista de Canaán polos hebreos.

canal.

Peza do muíño construída con lousas de pedra, unha na base e dúas formando as paredes laterais, que posúe unha capacidade grande.

Parte profunda do suco que vai deixando o arado ao romper na terra.

1. Conduto que une dúas estruturas anatómicas definidas, polo que circulan substancias líquidas ou semilíquidas.

2. tubo dixestivo.

3. Conduto que, nos peixes teleósteos, pon en comunicación a vexiga co tubo dixestivo.

Suco dun óso ou doutra estrutura anatómica calquera.

Cavidade alongada dun vexetal.

1. ...

Talo das plantas herbáceas, especialmente o da

1. Parte central das froitas que non teñen carabuña.

2. Eixe central da mazaroca de millo despois de debullala.

Pedúnculo groso e curto de certas inflorescencias e froitos.

Estado de formación da pluma das aves consistente nunha vaíña pequena e aguda que permite o desenvolvemento da plumaxe.

Reproducir coa voz unha melodía. Tm v i.

Loar de forma literaria algunha cousa ou a alguén.

Proclamar en alta voz, no xogo do bingo, que se completou unha liña ou o cartón enteiro.

Facer, nalgúns xogos de cartas, como o tute, corenta ou vinte puntos.

Declarar ou confesar cousas que se deberían manter en segredo.

Emitir o seu canto as aves, os insectos e outros animais.

Producir unha cousa un son peculiar ou característico.

1. Acción e efecto de cantar.

2. Actividade ou arte de cantar.

3. Canto monofónico da liturxia cristiá, orixinalmente sen acompañamento.

4. Canto no que cada nota musical corresponde a unha sílaba.

Composición poética en ton solemne destinada a ser cantada en honra de algo ou de alguén.

1. Nome que recibe cada unha das divisións dun poema longo de carácter épico ou narrativo, comparable ao capítulo na novela.

2. Poema francés, consistente nunha sátira encuberta baixo a forma dunha alegoría, que tivo o seu máximo esplendor entre os ss XIV e XV.

1. ...

Que canta ou que ten por oficio cantar. Tm s.

Aplícase ás aves que emiten sons melodiosos e agradables.