"PRI" (En toda a entrada)

Deformación por desviación da primeira falanxe do dedo polgar do pé cara ao exterior con rotación en valgo e do primeiro metatarsiano cara ao interior.

ela que vai sobre a gabia nos grandes veleiros.

Acción de xogar.

Actividade que se realiza para entreterse e na que, xeralmente, existen unhas regras. Tm fig.

Aquilo que serve para xogar segundo unhas regras determinadas.

Entretemento en que se arriscan cartos.

Conxunto de cartas que un xogador ten na man.

Conxunto de cousas que comparten características básicas e que se utilizan para un mesmo fin.

Combinado de determinadas cousas que forman un conxunto.

Xeito de xogar. Tm fig.

articulación.

Celebración deportiva en que hai competicións de diferentes deportes.

...

Relativo ou pertencente ao pobo xonio.

Individuo do pobo xonio.

Pobo grego que incluía os gregos habitantes de Ática, de Eubea e os colonos que durante 2000 a C se estableceron nas costas de Asia Menor e nalgunhas das illas do mar Exeo.

xónico.

Escola filosófica grega á que pertencen os pensadores presocráticos, cuxo trazo común a todos eles é o esforzo na interpretación tradicional do mundo, do que buscan o principio primordial (αρχ*).

Que está privado do sentido do oído. Tm s.

Que se articula sen vibracións das cordas vocais.

Aplícase ao son apagado que non se manifesta con claridade.

Que non quere escoitar exhortacións ou consellos.

Aplícase á dor persistente, non aguda.

1. Persoa que ten capacidade legal para administrar xustiza e sentenciar.

2. Persoa que, nos concellos que non hai primeira instancia e instrución, exerce xurisdición penal e civil en casos de pouca gravidade e dirixe o rexistro civil.

3. Xuíz que instrúe as causas.

1. Persoa que ten que decidir ou resolver algo entre varias posibilidades.

2. Persoa que se encarga do cumprimento do regulamento nas actividades deportivas.

Xefe do pobo de Israel, ata a instauración da monarquía.

Tendencia xurídico-filosófica que propugna a existencia dun dereito natural en que debe fundarse todo o dereito positivo.

Corrente ideolóxica baseada nos principios do naturalismo humanístico da Reforma, que marcou a praxe política do s XVIII.