"dis" (En toda a entrada)

Repartir de forma organizada as tropas en distintos lugares.

Distribuír a tropa en cuarteis. 

Distribuír e aloxar as tropas en diferentes puntos habitados do territorio.

Adoptar unhas maneiras respectuosas diante dunha persoa ou institución.

Cumprir os preceptos ou disposicións ditados por unha institución ou organismo.

Que acompaña ou depende do principal.

Anexo ou complemento dunha cousa que non constitúe o corpo principal.

Adorno, ornamental ou funcional, que acompaña as pezas de vestir.

1. Dispositivo que se monta nunha máquina para modificar o seu funcionamento básico.

2. Peza que, sen formar parte dunha máquina ou instrumento, serve para completar o seu funcionamento.

Obxecto ou dereito que acompaña a outro principal, do que depende a súa existencia.

Cada un dos pequenos elementos que completan o paramento da decoración, usados especialmente a efectos de composición.

Mineral que se atopa formando parte dunha rocha en pequenas cantidades.

Unidade lingüística morfoloxicamente independente, cunha significación que só aparece en combinación con outras unidades, adoitando por isto ser incapaz de presentarse soa nunha comunicación axeitada.

Acontecemento imprevisto que vén romper o curso regular das cousas.

Acontecemento fortuíto ou imprevisto do que resulta un dano.

Carácter non esencial nin necesario dun ser, que pode subsistir fóra del e que pode estar ou non sen que troque a natureza do ser.

Ataque apopléctico.

Cada un dos signos que modifican unha nota cando se coloca diante dela.

Inflexión que sofre unha palabra para expresar as diferentes categorías gramaticais.

Patoloxía que dá lugar a unha alteración súpeta da irrigación do encéfalo.

Alteracións na disposición normal dos elementos do terreo.

Acción de poñer en funcionamento un elemento determinado.

Sistema de transmisión da enerxía motora a un dispositivo ou máquina.

Nivel de ácido que aparece nunha cousa.

Indisposición de estómago provocada polos ácidos gástricos.

Peixe da familia dos soleidos que presenta unha mancha negra na aleta pectoral e é semellante ao linguado.

1. Que lle falta a cabeza.

2. Que carece de xefatura ou liderado claro.

lamelibranquio.

Que carece de testa ou remate.

Que carece dunha estrutura que normalmente se presenta en disposición apical.

1. Aplícase ao cristián que non recoñece un superior xerárquico.

2. Aplícase aos eutiquianos (s V) que no Próximo Oriente se separaron do seu bispo e non recoñeceron xefe ningún.

3. Aplícase ás comunidades da Igrexa ortodoxa que non recoñecen a autoridade do patriarca correspondente. Tm s.

...

Que acelera.

Dispositivo que acelera ou retarda o movemento dun mecanismo.

ariante do método do Carbono 14 realizada mediante o acelerador ou coa espectometría de aceleración de partículas. Mide a cantidade de isótopo na mostra contando directamente os átomos remanentes, en lugar de facelo a través da súa radiación.

Motor-foguete auxiliar de gran potencia que serve para dar a un foguete espacial pesado a velocidade inicial.

1. Mecanismo que comanda a admisión da mestura gasosa nun motor endotérmico.

2. Pedal ou panca que ao accionarse pon en funcionamento este mecanismo.

Dispositivo destinado a acelerar os electróns nun tubo de raios catódicos ou en calquera tubo electrónico.

Composto químico engadido aos reveladores para acelerar a acción lenta dos axentes redutores.

Bomba intercalada nun circuíto de calefacción central que activa a circulación da auga.

...

Conxunto de todas as modalidades fónicas da linguaxe, é dicir, a intensidade, o ton, a cantidade ou duración e o timbre dos sons.

1. Indicación que establece o contraste acentual empregando como procedemento positivo a maior intensidade da sílaba acentuada.

2. Signo escrito sobre unha vogal que pode marcar o acento de intensidade ou o timbre aberto ou pechado, ou para distinguir unha palabra doutra coa mesma grafía pero con significado diferente.

3. Elemento articulatorio mediante o que se destaca unha sílaba que petence a unha palabra.

4. Elemento que establece o contraste acentual empregando como procedemento positivo a maior lonxitude da sílaba acentuada.

Conxunto de particulares inflexións que caracterizan a pronuncia propia dos habitantes dun país, rexión ou lugar.

Argumento de intensidade dado a unha nota en relación ás outras para marcar o compás.

Elemento constitutivo do verso que este, para ser harmonioso, leva en determinadas sílabas.