"Post" (En toda a entrada)

Cemento con que se tapan as xuntas dun enlousado.

Listón ou peza delgada de madeira que tapa a intersección de dúas láminas xustapostas ou a xunta das follas dunha porta ou dunha porta e a parede.

Despois de ter pasado o tempo oportuno ou considerado oportuno.

A unha hora moi avanzada do día ou da noite.

Parte do día comprendida entre o mediodía e o anoitecer. FRAS:

Elemento do esqueleto das extremidades posteriores dos vertebrados tetrápodos que une a tibia e o peroné co metatarso.

Último elemento da pata dos insectos que segue á tibia.

Lámina fibrosa que se atopa nas pálpebras, entre o músculo orbicular e a conxuntiva.

Aplícase aos dentes implantados nos alvéolos dentais.

1. Relativo ou pertencente aos tecodontes.

2. Réptil fósil da orde dos tecodontes.

3. Orde de réptiles diápsidos de cranio longo e dentes tecodontes cuxas extremidades posteriores indican tendencia ao bipedismo.

Composto binario do telurio con elementos máis electropositivos ca el.

Anión Te 2- , que deriva do teluriuro de hidróxeno por perda dos dous átomos de hidróxeno.

Sucesión das cousas, considerada como transcorrente dunha maneira continua e uniforme e que se mide por fenómenos sucesivos acontecidos a intervalos regulares, como o ciclo solar, o ciclo lunar ou o curso das estacións.

Período determinado dentro desta sucesión.

Idade de algo ou alguén.

Período de longa extensión.

Período ao que se alude e que adoita ter como referente algún feito concreto.

Espazo ou momento apropiado para facer algo.

Estado da atmosfera nun lugar e nun momento determinado. Tm fig.

1. Cada unha das partes en que se divide a execución dalgunha cousa.

2. Parte ou división do compás.

...

Relativo ou pertencente aos tendóns.

Que é da natureza dos tendóns.

Que está composto por tendóns.

Conxunto ordenado de ideas, independentes da realidade práctica, que tratan de explicar un fenómeno.

Conxunto de coñecementos completo e sistemático sobre unha materia, arte ou ciencia.

Teoría segundo a que todos os elementos químicos están constituídos por átomos, que permanecen indivisibles durante as reaccións químicas, e que teñen unha serie de propiedades, como a masa atómica, que é característica de cada elemento. Se dous ou máis elementos se combinan, o composto resultante está formado por átomos dos elementos reaccionantes, onde a molécula é a cantidade mínima dun composto, que ten que estar constituída, como mínimo, por un átomo de cada un dos elementos que a orixinan.

Teoría segundo a que todo o efecto da supercondutividade resulta dunha pequena forza de atracción entre unha parella de electróns con enerxías case iguais (parellas de Cooper). Os electróns libres repélense mutuamente, pero a repulsión está reducida considerablamente por mor do apantallamento dos outros electróns.

Teoría que explica as propiedades das solucións acuosas de electrólitos fortes, admitindo que están completamente disociados en ións e que as desviacións observadas respecto ao comportamento previsto pola ecuación de Arrhenius proveñen das súas interaccións electrostáticas.

Teoría segundo a que o dilema que presentaba a existencia de solucións correspondentes a estados de enerxía negativos, carentes de significación física, pode resolverse postulando que o oco está ocupado por positróns.

Teoría que considera a superficie da Terra como un sistema integrado, en que os organismos vivos e os factores xeolóxicos e climáticos están interrelacionados e se inflúen mutuamente. OBS: Tamén se denomina hipótese de Gaia.

Teoría segundo a que cando un metal ou calquera substancia se disocia en ións ou se somerxe nun disolvente se crea unha diferenza de potencial entre o disolvente e a parte de metal ou substancia que aínda non se disolveu.

Teoría, enunciada co fin de atopar unha formulación que satisfixese a experiencia na radiación dun corpo negro, segundo a que calquera sistema físico en que a coordenada que o caracteriza efectúe oscilacións harmónicas simples, soamente pode ter unha enerxía total E que satisfaga a relación E=nhv, onde n é un enteiro (dito número cuántico), h a constante de Planck e v a frecuencia de oscilación.

Teoría da física dos reactores nucleares, segundo a que o intervalo de enerxía en que evolucionan os neutróns se descompón nun determinado número de bandas de características definidas, o que simplifica o estudo do fluxo neutrónico.

...