"pari" (En toda a entrada)

1. Disposición relativa das follas dentro da xema.

2. Desenvolvemento das xemas foliares.

3. Aparición das follas nas árbores e nos arbustos caducifolios.

Estrutura que presentan algunhas rochas formada por un conxunto de superficies paralelas ou subparalelas definidas por variacións da medida ou da composición dos grans.

Doenza que sofre o gando e que vai desfacendo os cascos ou pezuños pola parte interior.

Inflamación con pus que se produce na pel dos dedos, sobre todo nos bordos das uñas.

Sensación semellante á das cóxegas que se produce nunha parte do corpo por falta de circulación no sangue.

costro.

1. Filloa que se fai co primeiro leite que dá a vaca despois de parir.

2. Comida feita con migallas de pan, ovos e azucre, ou trigo e millo, cocida con leite ou auga.

Relativo ou pertencente á rexión frontal e á parietal do cranio.

Aplícase á sutura articular entre os ósos frontais e os parietais.

Ir unha cabalaría ao galope.

Ir ao galope enriba dunha cabalaría.

Relativo ou pertencente aos garamantes.

Individuo do pobo garamante.

Pobo nómade do interior de Libia que se desenvolveu arredor do 400 a C. O empeoramento climático na rexión ocasionou a súa decadencia e desaparición cara ao 600.

Planta herbácea anual, da familia das papilionáceas, de follas estipuladas, imparipinnadas, cos folíolos ovais e serrados. As flores son azuladas, purpúreas ou brancas. Os froitos son legumes que conteñen unha ou dúas sementes globosas, os garavanzos.

Semente desa planta.

Pequeno díptero moi semellante á mosca común, pero con reflexos verdosos nas ás, que ataca o garavanzo.

Aminoácido non esencial, o máis simple e sen C asimétrico.

Ácido paraoxifenilaminoacético que se emprega como revelador de emulsións negativas, especialmente en procesos lentos.

Arbusto, da familia das fabáceas, de follas imparipinnadas e de flores violáceas ou brancas, olorosas e dispostas en acios.

Relativo ou pertencente a algún dos papas de nome Gregorio.

Canto en latín, ao unísono, propio da liturxia da Igrexa Romana, afín ao da sinagoga (salmodia), ao das antigas liturxias cristiás occidentais e ao folclore grecorromano dos primeiros séculos do cristianismo.

Cada unha das misas que, en número de trinta en sufraxio por un defunto, se celebra nunha sucesión ininterrompida de días.

Movemento de reforma da Igrexa católica, nos ss XI e XII, contra a decadencia moral e institucional orixinada no s X pola desaparición da orde establecida polos carolinxios. A reforma iniciouna o papa León IX (1048), e culminouna Gregorio VII, de quen recibe o nome.