"Pop" (En toda a entrada)

Relativo ou pertencente á mística.

Relativo ou pertencente aos antigos misterios relixiosos.

Que está iniciado nos antigos misterios relixiosos. Tm s, referido a persoa.

Que ten experiencias místicas. Tm s, referido a persoa.

Embarcación de dous ou tres paus que se usaba antigamente no mar Mediterráneo. Levaba un botaló a proa e outro a popa, e arboraba un tipo de vela trapezoidal, coñecida como mística.

Relativo ou pertencente ao pobo mixe ou á súa lingua.

Individuo do pobo mixe.

Pobo indíxena de América que se estende polos estados mexicanos de Oaxaca e Veracruz. Ten diversas tribos e a subtribo dos popoloques.

Lingua amerindia que pertence ao grupo amerindio setentrional.

Que é de cor escura ou tirando a negra.

1. Relativo ou pertencente a Magreb ou aos seus habitantes.

2. Habitante de Magreb.

Que profesa a relixión musulmá. Tm s.

Nome dado aos andalusís, aos mudéxares e aos mouriscos, nos reinos cristiáns da Península Ibérica.

Ser que na mitoloxía popular galega construíu e habitou os monumentos antigos ocultando neles as súas riquezas.

neofigurativismo.

Doutrina propugnada en 1912 para enfrontar o idealismo hegeliano e o pragmatismo. Establecía que o coñecemento non é subxectivo e que atinxe á realidade, que é constituída por un conxunto de entidades simples relacionadas entre si diversamente.

Movemento cinematográfico italiano (1945-1952), que se caracterizou por un ton marcadamente realista, dado polo afán de obxectividade documental e de verismo, que se conseguiu coa utilización de actores non profesionais, a rodaxe en escenarios naturais e a exposición dunha temática cotiá das clases populares.

Tendencia da narrativa italiana que comezou a consolidarse cara a 1930 coa esixencia dunha representación analítica, crúa e dramática baseada na insatisfacción da existencia humana.

1. Palabra ou grupo de palabras que representa unha persoa, un animal ou unha cousa en particular, ou como pertencente a unha determinada categoría. OBS: En gramática tamén se denomina nome común.

2. Nome latino dun taxon establecido segundo as normas da nomenclatura biolóxica.

3. Nome que se utiliza para unha especie que se axusta mellor aos criterios taxonómicos.

4. Nome popular que se lle dá a un xénero ou a unha especie na lingua do lugar onde se atopa.

1. Termo que designa de maneira individual unha persoa, animal ou cousa dentro da súa especie. OBS: En gramática tamén se denomina nome propio.

2. Nome propio que se adoita impoñer en ocasión do bautizo.

Termo que, na gramática tradicional, designa o substantivo e o adxectivo. Máis estritamente, este termo estivo reservado para o substantivo.

Prestixio ou boa fama que unha persoa ten entre a xente.

Planta herbácea, da familia das apiáceas, que presenta o talo estriado, as follas partidas con folíolos en forma de corazón, as flores amarelas e as raíces grosas.

Oleorresina amarga que se extrae das raíces desta planta e que se emprega como incenso, perfume e antiespasmódico.

Lugar onde, segundo a mitoloxía clásica, andaban as ánimas despois da morte.

Monstro xigante e perverso que, segundo as lendas populares, comía homes e nenos.